… พวกมันกลายเป็นอันใดไปแล้ว?”
เหล่าเสี่ยวเอ้อทยอยกันพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขา
ถึงขนาดที่มีเสี่ยวเอ้อบางคนกล่าวว่า “เถ้าแก่จาง พวกเรามาถึงก็เป็นเช่นนี้แล้วขอรับ!”
จางเชียนรีบตรวจสอบทันที แต่ไม่มีสมุนไพรที่ดีสักต้น ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของพลังปราณ ราวกับว่ามันถูกบีบให้แห้งกรอบ!!
“เถ้าแก่จาง อาจจะเป็นเจ้าหนุ่มคนนั้นหรือไม่?”
จางเชียนกัดฟันทันที “ไอ้สารเลวบัดซบ!”
ยามนี้เสี่ยวเอ้อพลันถามอย่างอยากรู้อยากเห็นว่า “เถ้าแก่จาง มีอะไรผิดปกติที่ห้องใต้ดินหรือไม่ขอรับ?”
จางเชียนหน้าซีดด้วยความตกใจทันทีและรีบไปที่ห้องใต้ดิน จากนั้นทุกคนก็ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น
ตู๋ซานชิงที่อยู่ท่ามกลางพวกเขากำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความงงงวย และหลังจากได้ฟังคำอธิบายของทุกคน เขาจึงได้รู้ว่าสมุนไพรในหอสมบัติสวรรค์ใช้การไม่ได้แล้ว!
จากนั้นทุกคนก็เห็นจางเชียนที่มีผมเผ้ายุ่งเหยิงเดินออกมา
”เถ้าแก่จาง หรือว่าในห้องใต้ดินก็?” เสี่ยวเอ้อคนหนึ่งตื่นตระหนก ส่วนเสี่ยวเอ้อคนอื่น ๆ นั้นตกใจยิ่งกว่า เพราะถึงอย่างไรเสียเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องใหญ่!
จางเชียนกล่าวอย่างตะกุกตะกัก “สมุนไพรหลายหมื่นล้าน… ใช้การไม่ได้แล้ว!”
ทุกคนเบิกตากว้าง
ตู๋ซานชิงเอ่ยอย่างงงงวย “เราอยู่ที่นี่เมื่อคืนนี้ ไม่มีใครเข้ามาเลย!”
“มันต้องเกี่ยวข้องกับเจ้าหนุ่มคนนั้นแน่!” ใบหน้าของจางเชียนกระตุก
แม้ว่าตู๋ซานชิงต้องการสังหารลู่เฉิน แต่เ
