ี่นี่ ดังนั้นจึงมาดู”
”โอ้? จริงหรือ?” ลู่เฉินถามด้วยรอยยิ้มแปลก ๆ
”แน่นอน ไม่อย่างนั้นเจ้าคิดว่าอย่างไร?” หลังจากหงเหยียนลั่วกล่าวจบ นางก็หันไปเอ่ยกับอาจื่อที่อยู่ข้างหลังว่า “ไปกันเถอะ!”
”เจ้าค่ะ!” หลังจากรับคำ อาจื่อพลันเดินตามเถ้าแก่เนี้ยของตนออกไป
หนานเหยารู้ว่าคนเหล่านั้นมองไม่เห็นตนจึงยิ้มให้ลู่เฉิน “เถ้าแก่เนี้ยคนนี้นับว่าน่าสงสัย!”
”แน่นอน เพราะคงสนใจข้า ดังนั้นจึงได้อยากรู้อยากเห็น!” ลู่เฉินรู้ว่าปลากำลังจะงับเหยื่อ ดังนั้นเขาจึงหัวเราะ ก่อนจะเดินเข้าไปในคฤหาสน์
แต่หลังจากเข้าไปในคฤหาสน์แล้ว ลู่เฉินก็พลันนั่งขัดสมาธิ ใช้จิตสำรวจคลื่นน้ำวนโปร่งแสงทั้งเก้าในร่างกายของเขา
เมื่อลู่เฉินลงมือ พลังทั้งเก้ากลุ่มนี้ก็หลอมรวมกันได้ตามที่เขาต้องการ
”ตอนนี้ ข้าอยู่ในขั้นสร้างรากฐานแล้วสินะ?” ลู่เฉินเผยสีหน้ามีความหวัง จากนั้นก็บีบอัดพลังทั้งเก้าเข้าด้วยกัน
แต่กระบวนการนี้จำเป็นต้องใช้พลังปราณจำนวนมาก
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพลังทั้งเก้ากลุ่มเข้าใกล้ทีละนิด พลังปราณในร่างของลู่เฉินก็พลันกลายเป็นแห้งเหือดทันที จากนั้นพลังทั้งเก้ากลุ่มก็ค่อย ๆ กระจายออกไปทีละนิด
”ดูเหมือนว่าเราต้องไปเรี่ยไรเงินที่หอสมบัติสวรรค์อีกแล้ว!” ลู่เฉินยืนขึ้นและหัวเราะลั่น
ประโยคนี้ที่อยู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้น ทำให้หนานเหยารู้สึกงงงวยยิ่งนัก “เรี่ยไรเงิน?”
มุมปากของลู่เฉินยกขึ้นทันที เขาเดินออกจากคฤหาสน์อย่างมีจุดหมายในใ
