วจสอบความเปลี่ยนแปลงรอบตัว
…
ภายในหอที่ตั้งอยู่ตรงข้ามคฤหาสน์ อาจื่อในขณะนี้รู้สึกงงงวยยิ่งนัก “นายหญิง ท่านต้องการทราบเรื่องที่หัวหน้าทหารยามผู้นั้นเข้าไปแจ้งหรือไม่?”
”ต้องการ!” สิ้นเสียงตอบรับนี้ อาจื่อพลันทะยานกายออกไป และไม่ถึงหนึ่งเค่อต่อมาก็ได้กลับมาเพื่อรายงานสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
“หุบเขาแมลงพิษ ตู๋ซานชิง?” หงเหยียนลั่วพึมพำ
“ใช่ เขามาแล้ว และข้าน้อยก็เดาว่าอีกฝ่ายมาหาเจ้าหนุ่มคนนั้น”
หงเหยียนลั่วที่ได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยอย่างเคร่งขรึม “เถ้าแก่จางคงไม่คิดจะยินยอมง่าย ๆ”
”แล้วเช่นนี้จะทำอย่างไร?”
”รอดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น” หลังจากที่หงเหยียนลั่วพูดจบ นางก็จ้องไปที่คฤหาสน์
กระทั่งกลางดึกหลังจากที่ผู้คนส่วนมากแยกย้ายกันไปนอน จู่ ๆ ก็มีคนสองคนเดินออกมาจากตรอกในบริเวณนั้น
คนหนึ่งคือจางเชียน ส่วนอีกคนสวมชุดคลุมยาวสีดำ สวมงอบและหน้ากากสีดำ ทำให้ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของเขาได้ชัดเจน
แต่หงเหยียนลั่วกลับจ้องเขม็งไปที่พวกเขา
ยามนี้จางเชียนได้เข้ามาใกล้ชายคนนั้นและพูดอย่างสุภาพว่า “พี่ตู๋ คฤหาสน์นี้แหละ”
“คฤหาสน์นี้มีค่ายกลวางอยู่ แต่แมลงของข้าสามารถเข้าไปได้โดยง่าย” เสียงทุ้มต่ำดังมาจากใต้หน้ากาก
จางเชียนที่ได้ยินพลันดีใจ “ถ้าอย่างนั้นก็มอบให้ท่านแล้วกัน”
“เจ้าอยากให้เขาตายอย่างไร?”
“พิษเรื้อรัง ปล่อยให้เขาถูกวางยาสักสองสามวัน แล้วพรุ่งนี้ข้าจะให้เขาคุกเข่าต่อหน้าทุกคนและขอยาถอนพิษกับข้
