จึงใช้วิชาหมื่นวิญญาณ
ภายใต้วิชาหมื่นวิญญาณนี้ เขาสามารถสัมผัสได้ถึงเหตุการณ์รอบตัวในระยะหนึ่งลี้ได้
หนานเหยาที่เห็นลู่เฉินหลับตาลงและไม่พูดอะไรอีก นางจึงเอ่ยออกมาอย่างเบื่อหน่าย “ช่างเป็นคนที่คาดเดาอะไรไม่ได้เสียจริง!”
ขณะนั้นเอง ลู่เฉินพลันเห็นหงเหยียนลั่วยืนอยู่บริเวณใกล้ ๆ นี้
สีหน้าของหงเหยียนลั่วดูจริงจัง และยังพึมพำออกมาว่า “ผู้คนมาขอร้องมากมายเช่นนี้ เขายังไม่ออกมาช่วยเหลืออีกงั้นหรือ?”
เดิมทีนางต้องการที่จะเห็นฝีมือวิชาแพทย์ของลู่เฉิน แต่เมื่อเห็นเหตุสถานการณ์เป็นเช่นนี้ หงเหยียนลั่วจึงเกิดความลังเล และหันไปเรียกคนที่อยู่ด้านหลัง “อาจื่อ”
ขณะนั้นเอง หญิงสาวสวมผ้าคลุมหน้าสีม่วง ผมหางม้ายาวสลวย และสวมชุดราตรีสีม่วงก็ก้าวออกมาด้านหน้า “นายหญิง!”
“ไปหาคนบาดเจ็บสาหัส แล้วส่งไปให้เจ้าหนุ่มนั่นรักษา!” หงเหยียนลั่วสั่งการออกไป
“รับทราบ นายหญิง!” หญิงคนนั้นตอบรับอย่างไม่ลังเล จากนั้นจึงหมุนตัวแล้วจากไป
ลู่เฉินเห็นภาพเหล่านั้นกับตาและได้ยินกับหูของตนเอง แต่ลู่เฉินไม่ได้ส่งเสียงใด ๆ เขาเพียงแค่มองอย่างเงียบ ๆ และนึกยิ้มอยู่ในใจ “อยากให้ข้าแสดงฝีมือการรักษางั้นหรือ?”
หงเหยียนลั่วไม่รู้ว่าลู่เฉินกำลังมองดูนางจากความมืด ดังนั้นนางจึงยังคงพึมพำออกมาว่า “ข้าจะรอดูว่าเจ้ามีวิชาแพทย์อย่างไรบ้าง!”
“จะทดสอบวิชาแพทย์ของข้า?” ลู่เฉินยิ้มออกมาด้วยความสนใจ
ชายหนุ่มเห็นเพียงหญิงสาวผู้นั้นไปหาคนบริ
