เวณใกล้ ๆ ก่อนจะให้คนผู้นั้นกลืนยาบางอย่างเข้าไป ซึ่งมันก็ส่งผลให้ร่างของผู้ที่กลืนยากลายเป็นเน่าเปื่อย ก่อนที่นางจะนำพาคนผู้นั้นมาหน้าคฤหาสน์ของเขา
ว่าแล้วคนผู้นี้ก็เดินฝ่าผู้คนเข้าไปด้านหน้า
ส่วนอาจื่อ นางก็กลับไปรายงานหงเหยียนลั่วทันที “นายหญิง จัดการเรียบร้อย”
“อืม” หงเหยียนลั่วจ้องมองชายคนนั้นอย่างเงียบ ๆ
เมื่อทุกคนเห็นชายที่มีร่างเน่าเปื่อยส่งกลิ่นเหม็นคลุ้งไปทั่ว ผู้คนรอบ ๆ ต่างก็ตกใจกลัวและพากันปิดจมูกถอยหลบกันหมด
“เหม็นมาก!”
“เกิดอะไรขึ้นกับเขา?”
“คงจะโดนยาพิษแน่!”
ทันใดนั้น ชายผู้นั้นก็พลันร้องตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ช่วย… ช่วยด้วย!”
ลู่เฉินไม่ได้รีบออกไปในทันที เขาเพียงแค่นั่งรอจนกระทั่งชายผู้นี้หมดสติไปในที่สุด จากนั้นจึงให้หญิงสาวในคฤหาสน์ไปหามชายผู้นั้นเข้ามา
เมื่อผู้คนเห็นภาพดังกล่าว พวกเขาต่างก็ร้องตะโกนขึ้นมา “ดูนั่น …ปรมาจารย์ลู่ลงมือแล้ว!”
แต่เมื่อประตูเปิดออก มันก็ถูกปิดลงทันที ทำให้ทุกคนไม่อาจรับรู้สถานการณ์ด้านในได้
อาจื่อรีบกลับไปรายงานทันที “นายหญิง เขาเข้าไปด้านในแล้ว”
“คนที่เจ้าจัดหามา จะสามารถใช้เป็นตัวทดสอบฝีมือวิชาแพทย์ของเจ้าหนุ่มนั่นได้หรือไม่?”
อาจื่อคิดแล้วจึงตอบ “ชายผู้นั้นได้รับยาพิษของเรา ถ้าหากภายในครึ่งชั่วยามไม่ได้รับยาถอนพิษก็จะเน่าตาย เช่นนั้นหลังจากนี้อีกครึ่งชั่วยาม ถ้าหากเขายังไม่ออกมา ก็หมายความว่าชายผู้นั้นตายแล้ว”
“เช่นนั้นก็รออีกครึ่
