ยอวิ๋นยื่นมือเรียวบางออกมา ทำให้บรรดาคุณชายที่อยู่ด้านข้างพากันน้ำลายไหลไปตาม ๆ กัน
บางคนถึงกับเบิกตากว้าง
แต่คนพวกนี้ก็ทำได้เพียงแค่เบิกตามอง ไม่กล้าไปสัมผัสหญิงงามผู้นี้
ฉ่ายอวิ๋นยิ้มหวานให้กับลู่เฉิน “รบกวนคุณชายแล้ว”
หนานเหยาที่อยู่อีกด้านหนึ่งจึงเอ่ยขึ้นอย่างอดทนไม่ไหว “เห็นหรือยัง? นางกำลังสนใจท่าน! ”
ลู่เฉินไม่ใช่คนโง่ โดยเฉพาะรอยยิ้มของอีกฝ่ายกับท่าทางนั้น สำหรับลู่เฉินที่อยู่มานานแล้ว การกระทำเช่นนี้ของอีกฝ่ายถือเป็นเรื่องน่าสนใจไม่น้อย
แต่จุดประสงค์ที่ลู่เฉินมาที่นี่ก็เพื่อจะพบเถ้าแก่เนี้ยทั้งสอง และทำให้พวกนางยอมจำนนต่อเขา
เช่นนั้น… ลู่เฉินจึงวางแผนที่จะเริ่มลงมือจากฉ่ายอวิ๋นก่อน!
ครั้นคิดได้ดังนั้น ลู่เฉินพลันลุกขึ้นยืนพลางฉีกยิ้ม “หาที่สงบสักที่แล้วลองตรวจดูเสียหน่อยก็ไม่เสียหาย!”
“เชิญไปที่ห้องพักของข้า” ฉ่ายอวิ๋นคิดว่าลู่เฉินติดกับดักแล้วจึงรีบพูดอย่างสุภาพทันที
ลู่เฉินพยักหน้าและตามฉ่ายอวิ๋นไป ทิ้งให้บรรดาคุณชายที่อยู่รอบข้างเอี้ยวมองตามจนคอแทบหัก
ส่วนหนานเหยาที่เห็นท่าทีเช่นนี้ก็พลันร้อนใจขึ้นมา “ข้าคิดแล้วว่าท่านต้องเป็นเช่นนี้!”
ทว่าลู่เฉินกลับตอบไปเพียงว่า “ข้ามีเรื่องต้องจัดการ เจ้าอย่าสร้างความวุ่นวาย!”
“มีเรื่อง? เรื่องอะไร? คงไม่ใช่เป็นเรื่องลับ ๆ ล่อ ๆ ใต้ร่มผ้าใช่หรือไม่?!” หนานเหยาอุทานออกมา
ทว่าลู่เฉินคร้านจะอธิบายแก่นางแล้ว
หนานเหยาที่เห็นดังนั้นจึงกระซ
