สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งฮวาหลิงมู่ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “เมื่อนึกถึงใบหน้าของคนเหล่านั้นเมื่อครู่ ข้าก็อยากขำแทบตายแล้ว!”
ยามนั้นมีสตรีคนหนึ่งเห็นว่าจางเชียนตามหลังมา นางจึงรู้สึกกระวนกระวายทันที “เถ้าแก่คนนั้นตามมาแล้ว”
ทว่าฮวาหลิงมู่กลับเอ่ยอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด “อย่างไรเสียก็ไม่อาจลงมือในเมืองได้ จะตามก็ตามมาสิ”
แต่สตรีเหล่านั้นกลับคิดว่ามันคงจะไม่ง่ายอย่างนั้น
ส่วนลู่เฉินก็ไม่สนใจอันใด หลังจากเดินไปได้พักหนึ่ง เขาก็หาโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งแล้วตัดสินใจจะให้ทุกคนพักผ่อนสักหน่อย จากนั้นจึงค่อยตามหาหอนางโลมที่เหมาะสมอีกครั้ง
เมื่อเขาเข้าไปในโรงเตี๊ยม จางเชียนก็ปรากฏตัวขึ้นและพูดกับเจ้าของโรงเตี๊ยมว่า “อย่าให้เขาพัก!”
เดิมทีเจ้าของโรงเตี๊ยมจะให้ลงทะเบียน ทว่าเมื่อได้ยินสิ่งที่จางเชียนพูดก็มองไปที่ลู่เฉินและคนอื่น ๆ อย่างกระดากอาย “เอ่อ…ที่พักของเราเต็มแล้ว”
ฮวาหลิงมู่โมโหเสียแล้ว “เมื่อครู่ยังมีห้องว่างไม่ใช่หรือ เหตุใดถึงเต็ม?”
เถ้าแก่โรงเตี๊ยมไม่ได้ตอบ แต่จางเชียนกลับเอ่ยแทรกขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ทุกท่าน ถ้าเป็นไปได้ ให้ข้าจัดการให้พวกท่านได้หรือไม่ขอรับ?”
ฮวาหลิงมู่เอ่ยอย่างโมโห “เจ้าต้องการอันใดกันแน่?”
จางเชียนคลี่ยิ้ม “ซื้อสมุนไพรมูลค่าหมื่นล้าน ข้าคิดว่าเรายังคุยกันได้ขอรับ!”
“เจ้า!” ฮวาหลิงมู่ไม่คิดว่าชายคนนี้จะดื้อด้านเช่นนี้
ทว่าจางเชียนกลับหัวเราะต่อแล้วเอ่
