ืองอย่างไรอย่างนั้น
เจี่ยลัวตัวแข็งทื่อ เดินตามลู่เฉินไปอย่างเงียบ ๆ
“ท่านไม่เตือนพวกนางสักหน่อยหรือ?” เมื่อเห็นคนเหล่านั้นกำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน ต้นไม้วิญญาณที่แก่ชราจึงรู้สึกร้อนใจ เกรงว่าพวกนางจะสร้างปัญหาขึ้นมาได้ แต่เมื่อลู่เฉินมองไปยังฮวาหลิงมู่ที่กำลังสนุกสนาน เขากลับยิ้มออกมา “ให้นางเล่นไปเถอะ”
ต้นไม้วิญญาณที่แก่ชรารู้สึกสงสัย “ทำไมท่านถึงใจดีกับนางนัก ข้าเกรงว่า…”
“ก็แค่เล่นกัน ไม่มีอะไรต้องตระหนกไป” ลู่เฉินยิ้มกว้าง
ต้นไม้วิญญาณที่แก่ชราไม่รู้จะพูดเช่นไร ทำได้เพียงแค่รู้สึกกังวลใจเท่านั้น
เวลาผ่านไปชั่วขณะหนึ่ง
ขณะที่ฮวาหลิงมู่กำลังต่อแถวเข้าไปในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง พวกนางกลับถูกกลุ่มเสี่ยวเอ้อของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ ‘ขับไล่’ ออกมา
เสี่ยวเอ้อเหล่านี้ดูหยิ่งผยองมาก บางยังคนยังตะโกนออกมาว่า “ไม่มีเงินแล้วยังกล้าเข้ามาอีกหรือ?”
“ยังไม่รีบออกไปอีก?”
สีหน้าท่าทางของเสี่ยวเอ้อพวกนี้ทำให้ฮวาหลิงมู่ร้อนใจ “ของที่ข้าต้องการ คล้ายว่าจะมีวางขายแต่เพียงที่แห่งนี้!”
บรรดาเสี่ยวเอ้อฟังแล้วก็หัวเราะออกมา
บางคนยังเอ่ยออกมาว่า “ต้องขออภัยด้วย หอสมบัติสวรรค์ของเรามีเพียงหนึ่งเดียวในเมืองจวนสวรรค์นี้ และสมุนไพรในนี้ก็ครบครันมากที่สุดในแดนทักษิณา!”
“ใช่ สิ่งของภายในนี้ต่างก็เป็นของล้ำค่าที่สุด!”
“แต่ว่า!”
บางคนก็พูดจาใส่ร้ายออกมา “ถ้าหากสมุนไพรเหล่านี้ถูกพวกเจ้าทำเสียหาย พวกเจ้าจะชดใช้เท่าไหร่ก
