อนแรง!”
ผู้อาวุโสจื่อที่ได้ยินดังนั้นก็ตอบกลับอย่างไม่พอใจ “ถึงแม้ว่าจะบาดเจ็บจนอ่อนแรง ทว่าพลังของพวกเราก็ใช่จะอ่อนด้อย!”
“หากเจ้าไม่อาจสร้างพลังทำลายล้างที่รุนแรงเทียบเท่าขั้นหลอมแก่นแท้ เช่นนั้นก็ไม่มีผู้ใดสามารถทำลายการป้องกันนี้ได้!” ลู่เฉินตอบกลับอย่างมั่นใจ และถึงขนาดดึงกระบี่สยบเก้าทิศออกมา
เมื่อเห็นกระบี่สยบเก้าทิศ บรรดาศิษย์สำนักพฤกษาสวรรค์ต่างพากันตะโกนออกมา “ผู้อาวุโส รีบหนีเถิด!”
“เขา… วิชากระบี่ของเขาน่ากลัวยิ่ง!”
แต่เหล่าผู้อาวุโสกลับไม่เชื่อเช่นนั้น
และเพียงไม่นาน พวกเขาก็ต้องรู้สึกเสียใจกับความหยิ่งผยองในครั้งนี้!
เพราะยิ่งปรากฏปราณกระบี่มากเท่าใด บรรดาผู้อาวุโสที่บาดเจ็บอยู่แล้วก็ยิ่งมีรอยบาดแผลเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น จนสุดท้ายเหล่าผู้อาวุโสต่างก็พากันหวาดกลัวจนหนีไปพร้อมกับบรรดาศิษย์ทั้งหลาย
ลู่เฉินคลี่ยิ้มเล็กน้อยให้กับภาพตรงหน้า “ถึงเวลาที่พวกเจ้าจะได้ลิ้มรสค่ายกลของพวกเจ้าเองแล้ว!”
ไม่มีใครรู้ว่าลู่เฉินหมายถึงสิ่งใด ทว่าเพียงพริบตาเดียว ชายหนุ่มก็พลันหายตัวไปจากจุดนั้น
“แล้วคนล่ะ?” พวกเขาได้แต่มองหน้ากัน
อึดใจถัดมา ค่ายกลใหญ่ของสำนักพฤกษาสวรรค์ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ บนท้องฟ้าเกิดฝนไฟมากมายนับไม่ถ้วนสาดเทลงมา
ตู้ม!
ทั่วทุกพื้นที่กลายเป็นทะเลเพลิง
“แย่แล้ว เขาเข้าควบคุมค่ายกลใหญ่ของสำนักพฤกษาสวรรค์แล้ว!”
“ไอ้บัดซบ พวกเราได้ตายเป็นแน่แท้!”
“ไม่ดีแล้ว ยังมีค่า
