ยกลพลางตาอีก!”
“เร็ว รีบหนี!”
ทันใดนั้น ทั่วทั้งสำนักพฤกษาสวรรค์ก็เต็มไปด้วยเสียงร้องโหยหวน และบรรดายอดฝีมือขั้นหลอมแก่นแท้ที่เคยสู้รบกับลู่เฉินรวมทั้งผู้อาวุโสขั้นก่อกำเนิด คนเหล่านี้ได้สูญเสียพลังในการต่อต้านขัดขืนไปจนเกือบหมด!
เมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเขาจึงถูกค่ายกลรอบ ๆ โจมตีอย่างต่อเนื่องโดยไม่แม้แต่จะสามารถต่อต้านได้
สุดท้ายเหล่าผู้อาวุโสจึงถูกบีบให้ต้องพาเหล่าศิษย์หนีออกไปจากสำนักพฤกษาสวรรค์ ส่วนผู้ที่ไม่สามารถหลบหนีไปได้ก็ต้องจบชีวิตอยู่ภายในสำนักพฤกษาสวรรค์แห่งนี้
ทันใดนั้น เมื่อเสี่ยเจี้ยนที่อยู่บนภูเขาห่างออกไปเห็นผู้คนมากมายวิ่งหนีออกมาจากสำนักพฤกษาสวรรค์ เขาจึงเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย “เกิดเหตุใดขึ้นที่สำนักพฤกษาสวรรค์?”
เถียนอวิ๋นเมิ่งไม่รู้ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จึงแสดงสีหน้าสงสัยออกมา “ดูเหมือนว่าจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น!”
“ไป จับใครสักคนมาถาม!”
เสี่ยเจี้ยนนำเถียนอวิ๋นเมิ่งไปขวางศิษย์ที่ได้รับบาดเจ็บสองสามคน ซึ่งเมื่อศิษย์เหล่านั้นเห็นเสี่ยเจี้ยน พวกเขาต่างก็พากันหวาดกลัวจนตัวสั่น
“เกิดอะไรขึ้นในสำนักพฤกษาสวรรค์?” เสี่ยเจี้ยนเอ่ยถาม
บรรดาศิษย์จึงทำได้เพียงอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด
ครั้นเสี่ยเจี้ยนได้ฟัง เจ้าตัวก็พลันเกิดข้อสงสัย “เหตุใดเขาจึงได้เก่งกาจถึงเพียงนั้น?”
ส่วนเถียนอวิ๋นเมิ่งนั้นนางไม่เชื่อแม้แต่น้อย “เป็นไปไม่ได้!”
ขณะนั้น ที่บริเวณด้านหน้าของสำนักพฤกษาสวรรค์
