ก็ขมวดคิ้วทันทีและมองไปทางถ้ำ “เจ้าหนุ่ม เจ้าบอกว่านางมาแล้วหรือ?”
“จะเชื่อหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับเจ้า” ลู่เฉินรู้ว่าผู้อาวุโสสูงสุดเหล่านี้เก่งกาจพอที่จะเอาชนะนางได้ เขาจึงคิดยืมมือคนเหล่านี้ เพื่อให้เถียนอวิ๋นเมิ่งต้องทนทุกข์ทรมานเสียหน่อย
ส่วนลวี่ซ่างเพียวนั้นเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง “เช่นนั้นยามนี้นางอยู่ที่ใด?”
ว่าแล้วลู่เฉินก็บอกตำแหน่งคร่าว ๆ ของเถียนอวิ๋นเมิ่งให้พวกเขาทราบ แต่ผู้อาวุโสเหล่านี้ไม่ได้ลงมือในทันที กลับแผ่จิตสัมผัสอันทรงพลังของพวกเขาออกไปในจุดที่ลู่เฉินบอกแทน
พวกเขาเห็นเพียงมีเงาเคลื่อนไหวอยู่ที่นั่นจริง ๆ และเพราะความมืดปกคลุม ดังนั้นหากไม่มองให้ดี พวกเขาก็คงไม่รู้ว่าตรงนั้นมีคนเดินเข้ามา!
เมื่อเห็นดังนั้นแล้ว ผู้อาวุโสจื่อก็กล่าวอย่างกังวลว่า “ท่านอาจารย์ ข้าจะจัดการนางเอง”
“เคล็ดวิชาเงามารของนางไม่ธรรมดา ด้วยความสามารถของเจ้า คาดว่าเจ้าคงไม่อาจหยุดนางได้” ลวี่ซ่างเพียวเอ่ยพลางส่ายหัว ทำให้ผู้อาวุโสจื่อเริ่มกังวล “แต่นี่…”
“วางใจเถอะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าและผู้อาวุโสสูงสุดคนอื่น ๆ” หลังจากลวี่ซ่างเพียวกล่าวจบ เขาก็หันไปสบตากับผู้อาวุโสคนอื่น ๆ จากนั้นทั้งห้าคนก็พยักหน้ารับรู้ ก่อนจะหายตัวไปจากจุดนั้นในฉับพลัน
เถียนอวิ๋นเมิ่งในยามนี้ไม่รู้ว่าวิกฤตกำลังใกล้เข้ามา
จนกระทั่งเงาร่างทั้งห้ากำลังจะปรากฏขึ้น ลู่เฉินที่มองเห็นเหตุการณ์ก็จึงยิ้มแล้วเอ่ยว่า “เจ้าคิดว่าข
