ีประนอม “ได้! ข้ายอมรับเจ้าก็ได้!”
”ดีมาก!”
หลังจากที่ลู่เฉินเอ่ยจบ เขาก็เก็บตาข่ายทันที ส่วนจิตวิญญาณอาวุธที่เห็นดังนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เมื่อเรื่องตาข่ายจบไป จิตวิญญาณอาวุธพลันมองไปที่ผนึกจองจำ “เมื่อครู่เจ้าบอกว่าเจ้าปลดผนึกพวกนี้ได้?”
”ใช่!”
“เจ้าแน่ใจหรือ?” จิตวิญญาณอาวุธยังคงไม่แน่ใจ ทว่าลู่เฉินกลับหัวเราะ “ในเมื่อเจ้ายอมรับข้าแล้ว …แน่นอนว่าข้าย่อมช่วยเจ้าได้!”
จิตวิญญาณอาวุธรู้สึกเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ทันใดนั้นจิตสัมผัสของลู่เฉินก็มาหยุดอยู่เบื้องหน้าผนึกจองจำ ก่อนเขาจะใช้ตาข่ายเทวะครอบผนึก และสั่งการให้มันดูดซับพลังของผนึกจองจำอย่างบ้าคลั่ง!
“แบบนี้ก็ได้หรือ?” จิตวิญญาณอาวุธตาเบิกกว้าง
”ความจริงแล้วผนึกจองจำเหล่านี้ก็คือสมบัติล้ำค่าชนิดหนึ่ง และเมื่อมันมีจิตวิญญาณ ตาข่ายเทวะก็ย่อมดูซับได้!” ลู่เฉินพูดหลายสิ่งหลายอย่างที่จิตวิญญาณอาวุธไม่เข้าใจ
แต่ในเวลานั้นเอง ตาข่ายเทวะก็ทำงานอย่างหนัก มันสูบกลืนจิตวิญญาณของผนึกจองจำจนกระทั่งหมดไป ทำให้จิตวิญญาณอาวุธของศาสตราวุธวิถีมารฟื้นคืนอิสรภาพ!
”ในที่สุดข้าก็เป็นอิสระ!” จิตวิญญาณอาวุธกล่าวอย่างยินดี
”อย่ารีบร้อนไป”
”เพราะเหตุใด?” จิตวิญญาณอาวุธรู้สึกงงงวย ส่วนลู่เฉินก็มองมันยิ้ม ๆ “มาคุยกันเรื่องของเจ้าดีกว่า”
“ข้า?” จิตวิญญาณอาวุธไม่รู้ว่าลู่เฉินต้องการถามอะไร
ลู่เฉินจึงยิ้มให้ “บอกมา เจ้ามีนามว่าอะไร และเหตุใดเจ้าถึงมาที
