ิ่งก็พบว่าตนเองไม่ได้ถูกลู่เฉินรังควานอีก และเมื่อวางใจแล้ว นางก็พลันถอนหายใจอย่างโล่งอกขณะจ้องเขม็งไปยังสำนักพฤกษาสวรรค์ “ดูเหมือนว่า… เขาจะไม่ได้ตามมาแล้ว”
วิชาหมื่นวิญญาณของลู่เฉินมีข้อจำกัดเรื่องระยะทาง โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้ที่เขาอยู่ในขั้นกลั่นลมปราณ มากสุดก็สัมผัสได้ในระยะหนึ่งลี้เท่านั้น เมื่ออยู่ไกลออกไปก็จำต้องมีขั้นพลังที่มากกว่านี้จึงจะบังเกิดผล
ทว่าเถียนอวิ๋นเมิ่งไม่รู้ และคิดว่าลู่เฉินไม่กล้าไล่ตามมา ดังนั้นนางจึงเริ่มวางแผนที่จะกลับเข้าไปในสำนักพฤกษาสวรรค์อีกครา
…
อีกด้านหนึ่ง เมื่อผู้อาวุโสจื่อเห็นว่าลู่เฉินไม่ส่งข่าวมาให้อีก ชายชราขาเป๋ก็ถามอย่างกระวนกระวายว่า “แล้วนางล่ะ?”
”นางแฝงตัวอยู่ท่ามกลางศิษย์ขั้นสร้างรากฐาน และหนีออกไปแล้ว” ลู่เฉินฉีกยิ้ม ในขณะที่ผู้อาวุโสจื่อเบิกตากว้าง “อะไรนะ! หนีไป?”
”ใช่แล้ว”
ผู้อาวุโสจื่อโกรธจัด ก่อนจะร้องสั่งให้ผู้อาวุโสทุกคนไปเตรียมการ… และประกาศสั่งห้ามไม่ให้ศิษย์เข้าหรือออกจากที่นี่ มิฉะนั้นจะถูกกักตัวโดยไม่มีข้อยกเว้น!
ผู้อาวุโสเหล่านั้นเร่งจัดการให้ทันที
เมื่อสถานการณ์เป็นเช่นนี้แล้ว สำนักพฤกษาสวรรค์ก็ตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้กลับเข้ามาหรือออกไปข้างนอกได้
หลังจากที่เรื่องนี้สงบลง ผู้อาวุโสจื่อก็จ้องมองไปในค่ายกลและกล่าวอย่างเย็นชา “เจ้าหนุ่ม ถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องคิดบัญชีกัน!”
”อันใดนะ ข้ามแม่น้ำแล
