้วคิดรื้อสะพานทิ้งงั้นหรือ?” ลู่เฉินมองชายชราขาเป๋ด้วยรอยยิ้ม ส่วนอาวุโสจื่อก็แค่นเสียงหึแล้วเอ่ยว่า “ถ้าผู้หญิงคนนั้นเป็นผู้ร้าย เช่นนั้นเจ้าก็นับเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด!”
ลู่เฉินส่งเสียงจุ๊ ๆ ออกมาแล้วเอ่ยว่า “ข้าจะบอกให้นะท่านอาวุโส ข้าช่วยเจ้าจับคนที่กำลังจะขโมยของของเจ้า แต่เจ้ากลับโห่ร้อง และตอนนี้ยังมากล่าวโทษข้าอีก”
”เจ้ามาที่นี่เพื่อแก้แค้นไม่ใช่หรือ? ดังนั้นเจ้าคิดว่าข้าโง่หรือไร?” อาวุโสจื่อถามกลับอย่างโกรธเคือง
ลู่เฉินได้ยินเช่นนั้นก็ตอบกลับไปว่า “ถูกต้อง ข้าจะทำลายสำนักพฤกษาสวรรค์ของเจ้า แล้วเหตุใดข้าต้องช่วยพวกเจ้ากัน?”
เมื่อเห็นว่าลู่เฉินกำลังยั่วยุโทสะ ผู้อาวุโสจื่อก็ตวาดออกมาด้วยความโกรธ “ไสหัวไป!”
”อย่ากังวล ข้าออกไปแน่!” ลู่เฉินฉีกยิ้ม จากนั้นเขาก็หลับตาลง ส่งจิตสัมผัสค้นหาสถานที่ซึ่งซ่อนศาสตราวุธวิถีมารในสำนักพฤกษาสวรรค์ด้วยวิชาหมื่นวิญญาณ
คนนอกเหล่านั้นไม่รู้แม้แต่น้อยว่าลู่เฉินกำลังทำอะไร ดังนั้นพวกเขาจึงได้แต่พากันร้องตะโกนอยู่ข้างนอก
…
หลังจากนั้นไม่นาน ลู่เฉินก็พบถ้ำบนยอดเขาของสำนักพฤกษาสวรรค์ ในถ้ำแห่งนั้นมีคนที่แข็งแกร่งอยู่ไม่น้อย
ดูจากกลิ่นอายที่ทรงพลังแล้ว อย่างน้อยพวกเขาก็เป็นยอดฝีมือขั้นก่อกำเนิด และยังมีถึงห้าคน!
เมื่อลู่เฉินแผ่จิตสัมผัสออกไปอีกครั้ง เขาก็ค้นพบศาสตราวุธวิถีมารอย่างรวดเร็ว และยังได้แนบจิตสัมผัสของตนเองเข้ากับศาสตราวุธวิถีมารนั้นด้วย
ครั้
