่เกี่ยวกับข้าจริง ๆ แต่สุดท้ายแล้ว ข้าก็หวังว่าพวกเจ้าจะตายได้มากกว่านี้”
“เจ้า!” ผู้อาวุโสจื่อโมโหจนกัดฟันกรอด แต่เหล่าผู้อาวุโสต่างมองหน้ากันราวกับกำลังร้อนใจ
สำหรับลู่เฉิน เมื่อเห็นค่ายกลค่อย ๆ แตกกระจายออก เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “จริง ๆ แล้ว การที่จะหยุดความบ้าคลั่งของพวกเขานั้นมีวิธีอยู่ …แต่ขึ้นอยู่กับว่าพวกเจ้าจะยอมขอร้องข้าหรือไม่!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าผู้อาวุโสต่างรีบสบตากัน
ทว่าก็เป็นผู้อาวุโสจื่อที่บันดาลโทสะและกล่าวออกมา “ข้าไม่มีวันขอร้องเจ้า”
“โอ้? จริงหรือ? นั่นย่อมได้ รอสำนักพฤกษาสวรรค์ของพวกเจ้าไร้ผู้ที่อยู่ขั้นหลอมแก่นแท้เสียก่อน… เมื่อถึงเวลานั้น ข้าละอยากเห็นนักว่าพวกเจ้าจะยังทะนงตัวเช่นนี้หรือไม่!”
ศิษย์ขั้นหลอมแก่นแท้สำหรับสำนักเล็ก ๆ เช่นนี้แล้วถือเป็นรากฐาน ถ้าหากไร้ผู้อยู่ในขั้นหลอมแก่นแท้แล้ว สำนักก็ไม่ต่างกันกับการล่มสลาย ดังนั้นเหล่าผู้อาวุโสจึงพากันร้อนใจ จนมีบางคนเริ่มถามขึ้นมา
“ผู้อาวุโส เหตุใดจึงไม่หลอกล่อให้เขาบอกวิธีออกมาเสียก่อนเล่า?”
“ใช่ ควรแก้ปัญหาตอนนี้เสียก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
“ใช่แล้ว ใช่แล้ว!”
เมื่อผู้อาวุโสจื่อได้ฟังความของคนเหล่านี้ ชายชราขาเป๋ก็แสดงสีหน้าลำบากใจออกมา แต่เขาไม่มีทางเลือก จึงทำได้เพียงกล่าวกับลู่เฉินที่อยู่ด้านในด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดีนัก “ข้าขอร้องเจ้า เช่นนี้พอหรือยัง?”
“ไม่จริงใจ!”
“เจ้าอยู่ข้างในถ้ำสมบัตินั่นแล้ว
