เจ้ายังต้องการความจริงใจอันใดอีก?” ผู้อาวุโสจื่อดูราวกับดินปืนที่พร้อมปะทุตลอดเวลา เขาโมโหจนหน้าแดงก่ำ
“ง่ายมาก บอกข้ามา เหตุใดแม่นางคนนั้นถึงต้องมาที่นี่” ลู่เฉินเอ่ยถามพลางยิ้ม
เหล่าผู้อาวุโสต่างก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเมื่อได้ยินคำถาม ส่วนผู้อาวุโสจื่อ… ชายชราขาเป๋พลันระเบิดโทสะออกมาอีกครั้ง “เจ้าอย่ามาได้คืบจะเอาศอก!”
“ไม่บอกก็ช่างมันเถิด ข้ายินดีจะรอดูสำนักพฤกษาสวรรค์ของพวกท่านอ่อนแอลง” ลู่เฉินเยาะเย้ย
คำพูดเหล่านี้กระตุ้นผู้อาวุโสจื่อจนทำให้เจ้าตัวกัดฟันกรอด “สำนักพฤกษาสวรรค์ของพวกข้า ได้ปิดผนึกศาสตราวุธวิถีมารไว้ ศาสตราวุธวิถีมารนี้มีความแข็งแกร่งยิ่ง และดูแลรักษาโดยผู้อาวุโสสูงสุด”
“โอ้? เช่นนั้นเหตุใดพวกเจ้าไม่ไปเฝ้ารักษาศาสตราวุธวิถีมารนั่นด้วยเล่า?” ลู่เฉินเอ่ยถาม
ผู้อาวุโสจื่อตะโกนขึ้นมา “ที่แห่งนั้นมีผู้อาวุโสสูงสูงเฝ้าอยู่มากมาย นางไม่สามารถเข้าไปได้แน่!”
ลู่เฉินยิ้ม “ช่างมั่นใจเสียจริง!”
“ตอนนี้เจ้าบอกวิธีแก้มาได้แล้ว ว่าจะทำให้ผู้ฝึกตนขั้นหลอมแก่นแท้หยุดระเบิดตันเถียนได้อย่างไร?”
“ง่ายมาก!” ลู่เฉินยิ้มประหลาด ผู้อาวุโสจื่อจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “หมายความว่าอย่างไร?”
“นี่เป็นวิชาจากวิถีมารชนิดหนึ่ง วิชามารเช่นนี้มีข้อจำกัดด้านระยะทางเพราะจำต้องใช้เสียงสั่งการ และหากนางต้องการควบคุมให้สถานกาณ์เป็นเช่นนี้ต่อไป เช่นนั้นนางก็จำต้องรักษาระยะห่างไม่เกินสามร้อยก้าว ดังนั้น หากพ
