อย “ข้าจะไปไหนมันก็เรื่องของข้า ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะมาออกคำสั่งข้าได้!”
“เจ้าคิดจะตามข้าไปตลอดหรือ?”
“ใช่ ทำไมเล่า?” ปิงหลิวหลีกล่าวอย่างมีน้ำโห ขณะที่ลู่เฉินยิ้ม “บอกไว้ก่อนเลยว่าข้าสามารถสลัดเจ้าทิ้งได้อย่างง่ายดาย!”
“ฝันไปเถิด!” ปิงหลิวหลีไม่เชื่อว่าลู่เฉินมีความสามารถเช่นนั้น ทว่าเมื่อสิ้นคำ… ลู่เฉินก็พลันคว้าเจี่ยลัวและยิ้ม “ไปกันเถอะ!”
เจี่ยลัวตกตะลึงไปครู่หนึ่งและยังไม่ทันได้มีปฏิกิริยาใดตอบสนอง ครั้นลู่เฉินเอ่ยว่า ‘เคล็ดวิชาลี้ธรณี’ ชั่วพริบตานั้นเอง ร่างทั้งร่างก็หายตัวไปจากที่เดิม
ปิงหลิวหลีตกตะลึง “ชายผู้นี้รู้เคล็ดวิชามากมายเพียงใดกันนะ? ”
…
บนเนินเขาใกล้เมืองเฟิงเฉิง ลู่เฉินและเจี่ยลัวปรากฏตัวขึ้น โดยที่ท่าทีของเจี่ยลัวในขณะนี้คือเอาแต่จ้องมองลู่เฉินราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาดอย่างไรอย่างนั้น!
“แค่เคล็ดวิชาลี้ธรณีง่าย ๆ เท่านั้น” ลู่เฉินเอ่ยเสียงเรียบ
“เคล็ดวิชาลี้ธรณีนี้ หากใช้โดยผู้ฝึกตนขั้นกลั่นลมปราณ มากสุดก็สามารย่นระยะทางได้เพียงยี่สิบสามสิบก้าว แต่เจ้า…” เจี่ยลัวพูดด้วยภาษาศพ ส่วนลู่เฉินพลันฉีกยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยว่า “เพราะเคล็ดวิชาลี้ธรณีของข้าไม่ธรรมดาไง!”
”หืม?”
“เจ้าเคยได้ยินเคล็ดหลบหนีหมื่นลี้หรือไม่?”
คำพูดของลู่เฉินทำให้เจี่ยลัวถึงกับเบิกตากว้าง “สุดยอดเคล็ดวิชาหลบหนีของมหาทวีปจิ่วโหยว ‘เคล็ดหลบหนีหมื่นลี้’ ว่ากันว่าเป็นเคล็ดวิชาระดับสุดยอด เจ้า …”
ลู่เฉินอม
