งตะกุกตะกัก “ข้า ข้าทำเพื่อสิ่งหนึ่ง”
“สิ่งใดกัน?”
ปีศาจจิ้งจอกตอบด้วยความลนลาน “ศิลาผนึกปีศาจ”
“ศิลาผนึกปีศาจ?”
“ใช่!” ปีศาจจิ้งจอกพยักหน้า
“ศิลาผนึกปีศาจ ปกติจะใช้เพื่อปิดผนึกปีศาจ เหตุใดเจ้าถึงต้องการมัน?”
“ท่านยายสั่งให้ข้าทำ” ปีศาจจิ้งจอกเอ่ยด้วยความตระหนก แต่ลู่เฉินถามกลับด้วยความสงสัย “ท่ายยาย?”
“ใช่” ปีศาจจิ้งจอกยอมรับ
ลู่เฉินดูเหมือนจะไม่เชื่อตามที่ปีศาจจิ้งจอกกล่าว เขาจึงนำภูตกระดาษออกมาตรงหน้าปีศาจจิ้งจอก มันถึงกับเบิกตากว้างอย่างตื่นตระหนก “เจ้า… คิดจะทำอะไร?”
“ถ้าไม่อยากตายก็จงหลับตาลงซะ”
ปีศาจจิ้งจอกสัมผัสถึงความน่ากลัวของลู่เฉินได้ ดังนั้นมันจึงร้อนรนทำตาม ซึ่งลู่เฉินก็ไม่รอช้า เขานำภูติกระดาษเข้าสู่ร่างของปีศาจจิ้งจอกทันที และเพราะความรู้สึกแปลกประหลาดที่เกิดขึ้น ปีศาจจิ้งจอกจึงลืมตา ทว่าบัดนี้ภูตกระดาษก็ได้หลอมรวมกับร่างของปีศาจจิ้งจอกแล้ว ช้าเกินไปหากคิดจะบอกปัด!
ว่าแล้วลู่เฉินก็ค่อย ๆ อธิบายเรื่องภูตกระดาษให้ปีศาจจิ้งจอกฟัง ครั้นฟังแล้วก็รู้สึกหวาดกลัวยิ่งนักจึงรีบกล่าวอย่างลนลานทันที “นายท่าน ข้า ข้าไม่ได้คิดจะทำร้ายพวกท่าน!”
“ไม่ต้องกลัวไป” ลู่เฉินค่อย ๆ หลับตาลง และมองภาพความทรงจำของอีกฝ่ายอย่างคร่าว ๆ
แท้จริงแล้วมีหญิงชราคนหนึ่งคอยเลี้ยงดู และหญิงชราผู้นี้ก็บ่มเพาะมานานนับพันปีทีเดียว!
เพียงแต่ลู่เฉินยังคงไม่เข้าใจ เหตุใดหญิงชราผู้นี้ถึงเจาะจงให้ปีศาจจิ้งจอกเ
