ู่เฉิน ปราณกระบี่มากมายก็ถูกปล่อยออกมา ก่อนเงากระบี่นับพันจะถูกบีบอัดจนเหลือเพียงสิบอีกครา!
บรรดาทหารยามที่อยู่ด้านหน้าเถียนเฟิง เมื่อหมดสิ้นแล้วซึ่งความกล้า พวกเขาก็ไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป ต่างก็พากันรีบหนีออกไปด้วยความหวาดกลัวในทันที!
“กลับมา พวกเจ้ากลับมาหาข้าก่อน!” เถียนเฟิงเบิกตากว้างพลางตะโกนร้องเรียกเสียงดัง
ส่วนสือเซียวก็หวาดกลัวจนหน้าซีดเผือด
เมื่อเห็นลู่เฉินควบคุมปราณกระบี่นับสิบไปทางเถียนเฟิง อีกฝ่ายก็หวาดกลัวเสียจนล้มลุกคลุกคลาน ไม่กล้าแม้แต่จะคิดรับมือ ทำให้ปราณกระบี่ที่ถูกปล่อยออกมาพุ่งไปยังเสาหินต้นหนึ่งแทน!
ซึ่งความรุนแรงของปราณกระบี่ก็มากพอที่จะทำให้เสาหินหักพังและแตกกระจายออก!
สือเซียวที่อยู่ด้านข้างเสาหินนั้นถูกแรงกระแทกจากเศษหินเข้าเต็ม ๆ ทำให้เจ้าตัวต้องกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
…ขณะที่ลู่เฉินกำลังจะลงมืออีกครั้ง จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งตะโกนขึ้น “หยุดมือ!”
ท่ามกลางสถานการณ์ในตอนนี้ ร่างของชายวัยกลางคนผู้หนึ่งพลันปรากฏขึ้น! เขาคนนี้มีใบหน้าที่เย็นชาและกำลังยืนเหยียบอยู่บนกระบี่บิน!
หลังจากผู้คนเงยหน้าขึ้นมอง พวกเขาก็พลันรู้สึกตกตะลึงงัน “ราชันย์กระบี่ร้อยคมแห่งสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์”
“อะไร? เขาคือราชันย์กระบี่ร้อยคม ซือตู๋เทียน?”
“ใช่ คือเขา ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์”
ราวกับสือเซียวมองเห็นแสงแห่งความหวังขึ้นมาอีกครั้ง จึงรีบพาร่างที่อาบไปด้วยเ
