วนนั้นตกใจยิ่งกว่า “ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว?”
ลู่เฉินเผยสีหน้าเย็นชา จากนั้นเขาก็เหวี่ยงกระบี่สยบเก้าทิศอีกครั้ง พลังปราณไหลบ่าออกมา จากนั้นปราณกระบี่จำนวนนับไม่ถ้วนก็เข้าโจมตีใส่ร่างของผู้อาวุโสเฮย!
ร่างของผู้อาวุโสเฮยเป็นรูพรุน จากนั้นก็ล้มตึงลงทันที
แต่ลู่เฉินกลับเห็นเงาสีดำวาบผ่านในร่างของอีกฝ่าย จากนั้นมันก็หายตัวไปจากจุดเดิม
ศิษย์ ณ ที่นั่นล้วนไม่รู้และแม้แต่ผู้เฒ่าอ้วนก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใด ๆ แต่ปิงหลิวหลีกลับรู้สึกแปลกใจ “ดูเหมือนเมื่อครู่จะมีสิ่งแปลกประหลาดออกไปจากร่างของเขา?”
“จิตวิญญาณ” ลู่เฉินตอบ
“ในแก่นแท้มีจิตวิญญาณซ่อนอยู่?” ปิงหลิวหลีตกใจ
ส่วนลู่เฉินก็อธิบายว่า “เขาน่าจะเคยฝึกฝนวิถีภูต ดังนั้นจึงสามารถซ่อนจิตวิญญาณไว้ในแก่นแท้ได้ และแม้ว่ากายเนื้อของเขาจะถูกทำลาย เขาก็สามารถปล่อยให้จิตวิญญาณหนีไปได้อย่างรวดเร็ว!”
ปิงหลิวหลีพลันตกตะลึง “ข้าไม่นึกเลยว่าเขาจะฝึกฝนวิถีภูตด้วย!”
ส่วนศิษย์คนอื่น ๆ ก็หวาดผวา ทยอยกันบอกว่าพวกเขาไม่เกี่ยวข้อง และขอให้เจ้าสำนักปล่อยพวกเขาไป ปิงหลิวหลีจึงออกคำสั่งผู้เฒ่าอ้วนทันที “ผู้อาวุโสผาง ศพเหล่านี้ก็ให้เจ้าเป็นผู้ฝังก็แล้วกัน”
”ขอรับ!” ผู้เฒ่าอ้วนตอบ
“ให้ศิษย์ทั้งหมดกลับไปที่สำนักเก้าสุขสงบ ห้ามลงจากภูเขา!” ปิงหลิวหลีสั่งอีกครั้ง
ผู้เฒ่าอ้วนพลันตกตะลึง “ท่านเจ้าสำนัก นี่มัน”
“ผู้อาวุโสเฮยคนนี้ไม่ธรรมดา!” ปิงหลิวหลีมักรู้สึกเสมอว่าผู้อาวุโสเ
