กโชก เจี่ยลัวก็ประหลาดใจ
ลู่เฉินฉีกยิ้มเล็กน้อย “ไม่เป็นไร”
เจี่ยลัวพลันโล่งใจ จากนั้นก็เผยสีหน้ามีความหวังออกมา “เจ้าช่วยข้าหน่อยได้หรือไม่?”
”ได้!”
ลู่เฉินเอ่ยจบก็หยิบเอาวัตถุดิบและเข็มบางอย่างที่ได้มาจากเจี่ยลัวแทงเข้าไปในร่างกายของอีกฝ่าย พร้อมกับใช้ผลสมุนไพรที่ป่นละเอียดให้ไหลผ่านรูเข็มเข้าไปยังตันเถียนของเจี่ยลัว
หนึ่งชั่วยามต่อมา เจี่ยลัวก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
“ข… ขะ… ข้า นี่มัน!” เจี่ยลัวพลันพบว่าเส้นขนตามร่างกายหายไป เช่นเดียวกับผิวกายที่ฟื้นฟู ทำให้เจ้าตัวรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก
ลู่เฉินฉีกยิ้มพร้อมจ้องมองอีกฝ่าย “ยามนี้ ยกเว้นเสียง ทุกอย่างก็เหมือนคนปกติ ไม่แตกต่างกันมาก!”
“ขอบใจเจ้า ขอบใจเจ้ามาก!” เจี่ยลัวตื้นตัน ส่วนลู่เฉินก็เพียงยิ้มแล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ ออกไปด้านนอกกัน!”
”อืม!” เจี่ยลัวรีบตอบรับ
ทว่าหลังจากลู่เฉินก้าวไปเพียงไม่กี่ก้าว ชายหนุ่มคล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้ “เจ้าอย่าบอกใครว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่!”
เจี่ยลัวเอ่ยอย่างเขินอาย “ถึงข้าจะอยากบอก พวกเขาก็ฟังไม่ออกอยู่ดี!”
ลู่เฉินพลันหัวเราะ “นั่นสินะ เช่นนั้นเราไปกันเถอะ!”
…
ผู้ที่อยู่ใกล้โลงศพแสดงท่าทีตื่นตัวตลอดเวลา กล้ามเนื้อแข็งเกร็งพร้อมลงมือทุกขณะ
บางคนถึงกับถอนหายใจ “เราจะรอดออกไปได้หรือไม่?”
“สองชั่วยามแล้ว ไม่รู้ว่าจะมีใครหาพวกเราเจอหรือไม่!” ใครบางคนกล่าวด้วยเสียงหดหู่
ส่วนโจวอวี๋พลันมีสีหน้าย่ำแย่
