หางแล้ว” ลู่เฉินยิ้ม
“แน่นอน ตั้งแต่จอมมารบรรลุเป็นเซียน หมาป่ายมโลกตัวน้อยก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ และในที่สุดก็กลายเป็นหมาป่ายมโลกเก้าหาง!” หญิงสาวอธิบาย
“มันอยู่แต่ในส่วนลึกของหุบเขา ไม่เคยออกมาเลยหรือ?” ลู่เฉินถาม
“มันทรงพลังมากก็จริง ทว่าเมื่อหลายหมื่นปีที่แล้วมันได้รับบาดเจ็บจากใครบางคนที่แอบเข้าไปในส่วนลึกของหุบเขา หลังจากนั้น หมาป่ายมโลกเก้าหางก็ไม่เคยออกมาอีกเลย ข้าจึงไม่รู้ว่าขณะนี้มันเป็นหรือตายกันแน่!” ปิงหลิวหลีกล่าวด้วยอารมณ์ขุ่นมัวเล็กน้อย
ครั้นได้ยินเช่นนั้น ท่าทีของลู่เฉินพลันเคร่งขรึมขึ้นมา “ได้รับบาดเจ็บ?”
“ว่ากันว่า ก่อนหน้านี้ผู้แข็งแกร่งหลายคนในแผ่นดินใหญ่ต้องการเลือดของหมาป่ายมโลกเก้าหาง จึงพากันมาที่นี่เพื่อจับมัน ทว่าโชคร้ายนักที่มันหลุดหายเข้าไปในส่วนลึกของหุบเขา ภายในนั้นมีค่ายกลที่จอมมารได้วางเอาไว้ คนเหล่านั้นจึงไม่กล้าเข้าไป!” ปิงหลิวหลีอธิบายอย่างละเอียด
เมื่อได้ยินดังนั้น ท่าทีของลู่เฉินก็พลันสงบลง
“อย่างไรก็ตาม แม้ตัวมันจะไม่ยอมออกมา ทว่าลูกหลานของมันไม่เป็นเช่นนั้น เจ้าอาจพบเห็นหมาป่ายมโลกสามหางหรือสี่หางในหุบเขาแห่งนี้ได้”
“อ้อ” ลู่เฉินตอบรับแบบขอไปที ก่อนจะเดินทางต่อไปอย่างเงียบ ๆ
ปิงหลิวหลีเห็นว่าลู่เฉินมีท่าทีเย็นชาอีกครั้ง นางก็ตะโกนว่า “นี่! เจ้ายังไม่ได้บอกเรื่องอักขระยันต์เยียวยาเลยนะ เจ้าไปฝึกมาจากที่ใด!”
“เจ้าไม่ควรรู้ ดังนั้นอย่าได้ถาม”
ค
