งนัก “แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงมีอาการเช่นนั้น”
“เพราะเพลิงอัคคีของสัตว์อสูรเพลิงลุกไหม้จนทำร้ายวิญญาณก่อกำเนิด ทำให้วิญญาณก่อกำเนิดของเจ้าไหม้เกรียมด้วยไฟตลอดเวลา! และวิธีการรักษาหรือยารักษาทั่วไปก็ไม่มีทางรักษาอาการนี้ได้!” ลู่เฉินวิเคราะห์อย่างละเอียด
ดวงตาของปิงหลิวหลีถึงกับเบิกกว้าง “เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?”
“อย่ากังวลว่าข้ารู้ได้อย่างไร เพราะตราบใดที่ข้ารู้ ข้าย่อมมีวิธีรักษา! และหากเจ้าต้องการหายดี เช่นนั้นก็จงติดตามมา!” หลังจากที่ลู่เฉินกล่าวจบก็เร่งเดินทางต่อไปทันที
“นี่เจ้าเป็นใครกันแน่?” ปิงหลิวหลีถามด้วยความประหลาดใจ
ทว่าคำถามนี้ไร้ซึ่งคำตอบ ลู่เฉินไม่ได้เอ่ยสิ่งใด และตลอดการเดินทางก็เป็นไปเช่นนี้ ปิงหลิวหลีไม่อาจถามสิ่งใดจากปากของชายหนุ่มได้เลย
หลังจากผ่านไปครึ่งวัน ลู่เฉินก็เดินทางมาถึงเมืองเล็ก ๆ ที่อยู่นอกหุบเขาเมฆาอสูร
เมืองนี้ดูมีชีวิตชีวายิ่งนัก ที่นี่มีร้านค้าและแผงลอยมากมาย
คนเหล่านี้ล้วนมาที่นี่เพื่อซื้อขายสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับสัตว์อสูร เช่น โลหิต กระดูก หรือแม้แต่สัตว์อสูรตัวเป็น ๆ รวมถึงวัตถุดิบล้ำค่าอื่น ๆ ที่มีในหุบเขาเมฆาอสูร
ผู้คนส่วนใหญ่ที่มายังเมืองนี้ หากพวกเขาไม่ได้มาเพื่อซื้อสิ่งใด ก็มาเพื่อสอบถามข่าวคราวบางอย่าง
“เจ้ามาทำอะไรที่นี่กันแน่?” เมื่อเห็นผู้คนที่เดินกันพลุกพล่าน ปิงหลิวหลีก็ถามขึ้นทันที ราวกับกลัวว่าจะมีคนจำนางได้
“ข้าต้องก
