เช่นเดียวกันกับทางฝั่งผู้อาวุโสเฮย เขาเองก็ประหลาดใจไม่น้อยเช่นกัน “เจ้าหนู เจ้าทำอันใดกับกระบี่สยบเก้าทิศ?”
“กระบี่เล่มนี้ยอมรับข้าเป็นนายแล้ว มีปัญหางั้นหรือ?” ลู่เฉินกล่าวพลางมองผู้อาวุโสเฮย
และเมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้นก็หันมาสบตากัน
“ยอมรับเป็นนาย กระบี่เล่มนี้ยอมรับเขาเป็นนายจริงหรือ?!”
“เป็นไปได้อย่างไร?!”
“กระบี่เล่มนี้ไม่จำเป็นต้องขัดเกลา ก็สามารถยอมรับเป็นนายได้เลยหรือ?”
มีคำถามผุดขึ้นมามากมาย
แม้แต่ฉินหลินเองก็ยังสงสัย ทว่าไป๋อู่จินก็ได้ไขข้อข้องใจให้กับทุกคน
”แท้จริงแล้ว มีสองวิธีด้วยกันที่จะทำให้กระบี่ยอมรับคนผู้นั้นเป็นนาย หนึ่งคือการขัดเกลา และสองคือการที่วิญญาณของอาวุธชิ้นนั้น …ยอมรับคนผู้นั้นเป็นนายด้วยตนเอง! ทว่าตลอดชีวิตที่ผ่านมา ข้ากลับไม่เคยเห็นผู้ที่ทำสำเร็จด้วยวิธีที่สองมาก่อน!!!”
“อะไรนะ” ทุกคนตกตะลึง
ผู้เฒ่าอ้วนก้าวไปข้างหน้าและชมเชย “นับว่าเป็นโชคของสำนักเราอย่างแท้จริง!”
ฉินหลินเองก็ได้กล่าวเสริมออกมาอย่างมีความสุขเช่นกัน “ด้วยการทดสอบนี้ อย่าว่าแต่ตำแหน่งบุตรศักดิ์สิทธิ์เลย แม้แต่จะขึ้นครองตำแหน่งที่เหนือกว่าผู้นำสำนักก็ยังไร้ปัญหา!”
เหนือกว่าผู้นำสำนัก? นั่นคือตำแหน่งอะไรกัน?
ศิษย์ทั้งหลายต่างตกใจ โดยเฉพาะผู้ที่เคยเยาะเย้ยลู่เฉิน บัดนี้พวกเขากลัวอย่างยิ่งว่าลู่เฉินจะสร้างปัญหาให้กับพวกเขาในอนาคต แต่ละคนจึงมีอาการประหม่าขึ้นมา
ในขณะที่ผู้อาวุโสเฮยกล่าวขึ้น
