เสียงเสือคำรามกึกก้องกัมปนาทไปทั่วทั้งวังหลวง ม้าในสนามม้าต่างตื่นตกใจจนหมอบทรุดไม่กล้าขยับเขยื้อน สัตว์ป่าน้อยใหญ่ที่ถูกเลี้ยงไว้ในพระราชฐานชั้นในต่างสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ฝั่งอุทยานหลวงบรรดาสตรีสูงศักดิ์ต่างพากันหน้าถอดสี ส่วนเหล่าขุนนางในท้องพระโรงต่างก็หันมาสบตากันด้วยความฉงนสงสัย
โชคดีที่พยัคฆ์ร้ายนั้นแข็งแกร่งและดุร้ายยิ่งนัก เพียงไม่นานมันก็ขย้ำเหล่าสุนัขดุร้ายจนบาดเจ็บสาหัสและสิ้นฤทธิ์ไปตาม ๆ กัน
จากนั้น พยัคฆ์ใหญ่ได้หันกลับมามองทางหลี่เยว่หานครู่หนึ่ง อวี้จวงเห็นเช่นนั้นก็ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อแทบสิ้นสติ ทว่าพยัคฆ์ร้ายกลับเพียงแค่คำรามยาวอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะหันหลังกระโจนมุ่งหน้าไปยังภูเขาหลังเขตพระราชฐานชั้นในและลับสายตาไป
“เกิดเรื่องอันใดขึ้น! เหตุใดจึงมีเสือโคร่งในเขตชั้นในได้! พระชายาโปรดประทานอภัย ข้าน้อยจะรีบส่งคนไปจัดการสัตว์ร้ายตัวนั้นเดี๋ยวนี้ขอรับ!” เมื่อพยัคฆ์ร้ายกระโดดขึ้นเขาพ้นสายตาผู้คนและกลับคืนสู่แดนราชันไร้เทียมทานแล้ว ซุนเฉิงก็พาลูกน้องปรากฏตัวออกมาด้วยท่าทีตัวสั่นงันงก
หลี่เยว่หานมองไปยังซุนเฉิง นางแสร้งทำเป็นตาเหลือกแล้วล้มฟุบหมดสติไปทันที
เมิ่งสืออี้ที่เดิมทียังขวัญเสียอยู่ เมื่อเห็นมารดาล้มลงก็รีบได้สติ เขาร้องเรียก “ท่านแม่!” เสียงหลงดังระงมไปทั่วบริเวณ
นับแต่เสียงเสือคำรามครั้งแรก ฮองเฮาและมู่หวังเฟยก็ได้พากันนำเหล่าสตรีสูงศักดิ์รุดมายังที่เกิดเหตุ แต่
