ทว่าเมิ่งฉีฮ่วนกลับรวดเร็วกว่านั้นมาก เขาใช้พละกำลังและวิชาตัวเบาขั้นสูงสุดทะยานมาถึงในจังหวะที่ได้ยินเสียงร้องไห้ของเมิ่งสืออี้พอดี
“โครม!” เสียงประตูสวนสุนัขล่าเนื้อถูกเขาถีบจนพังพินาศ เงาร่างสายหนึ่งวูบผ่านไปราวกระแสลม เมื่อทุกคนได้สติอีกครั้ง หลี่เยว่หานก็ตกอยู่ในอ้อมแขนของเมิ่งฉีฮ่วนเสียแล้ว
“เยว่… เยว่หาน…” เสียงของเมิ่งฉีฮ่วนสั่นเครือเล็กน้อย
หลี่เยว่หานเห็นว่าสถานการณ์เริ่มเลยเถิด นางจึงลอบลืมตาขึ้นมาทำหน้าทะเล้นใส่เขาแวบหนึ่งก่อนจะหลับตาลงตามเดิม เมื่อเห็นเช่นนั้นเมิ่งฉีฮ่วนจึงค่อยเข้าใจสถานการณ์…
“ใครเป็นผู้รับผิดชอบสวนสุนัขล่าเนื้อแห่งนี้?” เมิ่งฉีฮ่วนช้อนร่างหลี่เยว่หานขึ้นแนบอกพลางยืนขึ้นถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
ซุนเฉิงตัวสั่นเทิ้ม รีบก้าวออกมาข้างหน้า “ถวายบังคมท่านอ๋อง ข้าน้อยซุนเฉิง ผู้ดูแลสวนสุนัขล่าเนื้อขอรับ…”
“โทษประหาร” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยคำสั่งสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงไร้ความปราณี ก่อนจะอุ้มหลี่เยว่หานเดินออกไปข้างนอก
อุทยานหลวงอยู่ไม่ไกลนัก ฮองเฮาและมู่หวังเฟยพร้อมขบวนสตรีสูงศักดิ์จึงมาถึงพอดี เมื่อเห็นหลี่เยว่หานหลับตาแน่นอยู่ในอ้อมกอดของเมิ่งฉีฮ่วน เห็นเมิ่งสืออี้ที่ขอบตาแดงก่ำเดินตามข้างกาย และอวี้จวงที่อุ้มเมิ่งอิงหนิงซึ่งหน้าซีดเผือด ทุกคนต่างก็ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก
เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่? หรือว่าฉีหวังเฟยจะสิ้นใจไปแล้ว?
“ถวายบังคมพี่สะใภ้” เมิ่งฉีฮ่วนหยุดฝีเท้
