าทักทายฮองเฮาและมู่หวังเฟย ก่อนจะเอ่ยเสียงกร้าว “มีคนคิดคดมุ่งร้ายต่อครอบครัวของข้า ขอพี่สะใภ้ทั้งสองโปรดให้ความเป็นธรรมด้วย”
“นี่มันเรื่องอะไรกัน?” แม้ฮองเฮาและมู่หวังเฟยจะพอรู้แผนการของหลี่เยว่หานมาบ้างและเชื่อว่านางจะไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ก็ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีเสียงเสือคำรามดังขึ้นในวังเช่นนี้!
“ซุนเฉิง ผู้ดูแลสวนสุนัขล่าเนื้อ ปล่อยให้สุนัขดุร้ายทำร้ายคนในราชวงศ์ ข้าเห็นมากับตาตนเอง” เมิ่งฉีฮ่วนตอบทีละคำอย่างหนักแน่น
ในเขตพระราชฐานชั้นในย่อมไม่มีเสือโคร่งแน่ ส่วนหลี่เยว่หานก็เพียงแสร้งหมดสติ เสือตัวนั้นคงมาจากแดนราชันไร้เทียมทานของนางนั่นเอง
“แต่… เมื่อครู่มีเสียงเสือคำรามมิใช่หรือ?” ฮองเฮาเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ
“เป็นเสียงสุนัขเห่าขอรับ” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวคำเท็จหน้าตาย “ในเขตพระราชฐานจะมีเสือได้อย่างไร เพียงแต่สุนัขเหล่านั้นยังมิได้รับการฝึกฝน เสียงเห่าของมันจึงดังกึกก้องจนคนเข้าใจผิดว่าเป็นเสียงเสือ ตอนที่ข้าไปถึง สุนัขล่าเนื้อกำลังพยายามขัดขวางสุนัขดุร้ายเหล่านั้นไว้ หากเป็นเสือจริง สุนัขดุร้ายพวกนั้นคงไร้ชีวิตไปแล้ว” เมิ่งฉีฮ่วนอธิบายเป็นตุเป็นตะ
ฮองเฮาและมู่หวังเฟยย่อมรู้ดีว่าเขากำลังกล่าวเท็จ แต่เนื่องจากหลี่เยว่หานได้ส่งสัญญาณไว้ก่อนแล้ว ทั้งสองจึงแสร้งลืมเรื่องเสือไปเสีย ฮองเฮาสั่งการให้องครักษ์หลวงเข้าจับกุมตัวซุนเฉิงทันที
เมิ่งฉีฮ่วนอุ้มหลี่เยว่หานมองดูเหตุการณ์ด้วยสายตา
