ช่ความลับ หลินเฟิงได้ส่งคนไปสืบข่าวมานานแล้ว อีกทั้งอำเภอฮัวซียังสร้างนาเกลือที่ฮองเฮาฉีวางแผนไว้ด้วยตนเอง ทำให้ความกระตือรือร้นของราษฎรพุ่งสูงขึ้นอย่างไม่เคยมีมาก่อน
การที่เขาแอบมาร่วมประชุมขุนนางในครั้งนี้ แท้จริงแล้วก็เพื่อวิชาการต้มเกลือนี่เอง
แต่เมิ่งฉีฮ่วนกลับไม่ให้โอกาสเขาพูด ตั้งแต่ทั้งสองนั่งคุยกันตัวต่อตัว จังหวะการสนทนาก็ถูกเมิ่งฉีฮ่วนนำพาไปตลอด
จนถึงตอนนี้ แม้แต่หลินเฟิงเองก็แทบจะลืมไปแล้วว่าตนเองมาเมืองหลวงเพื่ออะไร
“เจ้าควรจะรู้จุดประสงค์ที่ข้ามาเมืองหลวง!” หลินเฟิงไม่อ้อมค้อมกับเมิ่งฉีฮ่วนอีกต่อไป ไม่ฟังเมิ่งฉีฮ่วนโอ้อวดความเข้มแข็งของแคว้นตงฮั่นแต่พูดตรง ๆ ออกไปแล้วรอให้เมิ่งฉีฮ่วนรับคำ
ใครจะรู้ว่าเมิ่งฉีฮ่วนผู้ไม่เคยทำตามธรรมเนียมกลับยักไหล่แบมือ “ไม่รู้สิ ข้าไม่ใช่คนเผ่าเร่ร่อนของพวกเจ้านี่”
“เจ้า…” หลินเฟิงโกรธจนแทบคลั่ง!
เมิ่งฉีฮ่วนพูดมามากมายขนาดนั้น นั่นไม่ใช่การปูทางหรอกหรือ?
“ข้ามาเพื่อวิชาการต้มเกลือของพวกเจ้า!” หลินเฟิงพูดตรง ๆ “ฝ่าบาทตรัสว่า หากพวกเจ้ายินดีถ่ายทอดวิชาการต้มเกลือให้เผ่าเร่ร่อนของพวกข้า พวกข้ายินดีแลกด้วยวัวแกะห้าพันตัว!”
ได้ยินคำพูดนั้น เมิ่งฉีฮ่วนตบขาหัวเราะลั่น ผ่านไปครู่ใหญ่จึงหยุดหัวเราะ แล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังราวกับพลิกหน้ากระดาษ “องค์ชายน้อยช่างพูดเล่น แคว้นตงฮั่นของพวกข้าไม่ได้ขาดแคลนวัวแกะห้าพันตัวเสียหน่อย”
“เจ้าอย่าได้ไม่รู้
