ด้ และได้อยู่ดีกินดีภายใต้การคุ้มครองของซินเยว่อีมาโดยตลอด
ทว่าลึก ๆ แล้วเขามิอาจลืมเลือนความแค้นเรื่องมารดาผู้ให้กำเนิดได้ ดังนั้นเมื่อเผ่าเร่ร่อนเรียกตัวเขากลับไป เขาจึงตัดสินใจกลับไปโดยไม่ลังเล เขาต้องการเป็นราชาของเผ่าเร่ร่อน เป็นราชาที่แท้จริง เพื่อที่จะได้สังหารพระชายาเอกคนนั้นและแก้แค้นให้มารดา!
“จริงด้วย พลังอำนาจในเผ่าเร่ร่อนของพวกเจ้าแบ่งขั้วกันอย่างไรหรือ?” เมื่อดื่มชาเสร็จ เห็นหลินเฟิงเงียบไป เมิ่งฉีฮ่วนจึงเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาขึ้นมาเอง “เดิมทีพวกเจ้าควรจะเป็นหนึ่งเดียวกัน จงรักภักดีต่อราชาเพียงผู้เดียว แต่ไยถึงมีผู้คนมากมายไปเข้าพวกกับกัวอี้เล่า?”
“กัวอี้?” หลินเฟิงทวนชื่อนี้ด้วยสายตาดูแคลน “เขาเป็นเพียงพวกหนูที่ขลาดเขลา มิคู่ควรจะนับเป็นคนของเผ่าเร่ร่อนด้วยซ้ำ! หากมิใช่เพราะเขาใช้วิธีสกปรกเผยแพร่ความคิดที่น่าขยะแขยงไปทั่วกลุ่มชนเผ่า ก็คงมิมีผู้คนติดตามเขามากมายเพียงนั้น!”
“อย่างนั้นหรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนดื่มชาจอกสุดท้ายในกาสนิทแล้ว จึงค่อยหันมาสบตากับหลินเฟิงตรงๆ “เช่นนั้นเจ้าเองก็ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงมานานพอสมควรแล้ว ลองบอกดูซิว่าเจ้ามีความเห็นอย่างไรต่อแคว้นตงฮั่น?”
“ความเห็น?” หลินเฟิงแค่นยิ้ม “แคว้นตงฮั่นของพวกท่านดูภายนอกช่างเข้มแข็งนัก แต่กลุ่มขุนนางตระกูลใหญ่กลับมีอำนาจล้นพ้น ทั้งยังยกย่องการแบ่งชนชั้น ปัญญาชน ชาวนา ช่างฝีมือ และพ่อค้า ดูเหมือนจะให้ความสำคัญกับราษฎ
