บทที่ 604 เซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่
หลี่เยว่หานมีเวลาอยู่กับลูกน้อยมากจริง ๆ
หลังจากที่เมิ่งฉีฮ่วนพาคนอย่างหลี่เจี้ยนโบไปยังอำเภอฮัวซี นางก็ต้องวุ่นอยู่กับการตรวจบัญชีและตรวจสอบตัวเลขตลอดทั้งวัน หากไม่มีอะไรทำก็ต้องไปตระเวนดูร้านรวงต่าง ๆ บางครั้งแม้แต่เวลากินข้าวก็ทำได้เพียงกินประทังหิวไปคำสองคำเท่านั้น
ถึงแม้ภายใต้อาณัติจะมีผู้ดูแลร้านอวี้ ผู้ดูแลร้านเยว่ และยังมีตระกูลหลิ่วคอยช่วยจัดการ แต่เรื่องที่ต้องส่งต่อมาถึงมือหลี่เยว่หานก็ไม่ได้น้อยลงเลยแม้แต่นิดเดียว
อีกทั้งหลี่เยว่หานยังคิดเสมอว่านางไม่ได้มีหัวการค้าเท่าไรนัก เพราะสิ่งที่นางถนัดหาใช่การทำธุรกิจไม่
แต่หลี่เจี้ยนโบนั้นต่างออกไป ในฐานะศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยและเจ้าของสำนักงานกฎหมาย เขามีความอ่อนไหวต่อตัวเลขและพันธสัญญาต่าง ๆ สูงมาก ประสิทธิภาพการทำงานจึงเป็นสิ่งที่หลี่เยว่หานมิอาจเทียบเคียงได้
ดังนั้นเมื่อเมิ่งฉีฮ่วนพาหลี่เจี้ยนโบจากไป หลี่เยว่หานจึงยุ่งจนบางครั้งในหนึ่งวันแทบไม่มีเวลาไปหาลูกเลยแม้แต่ครั้งเดียว
เมิ่งอิงหนิงพูดถูก แม้หลี่เยว่หานจะมีเวลาอยู่กับพวกเขาสองพี่น้องมากกว่าเมิ่งฉีฮ่วน แต่ก็ไม่ได้มากกว่ากันสักเท่าไรนัก…
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลี่เยว่หานรู้สึกขอบตาเริ่มร้อนผ่าว “นับจากนี้ไป แม่จะไม่ยอมพลาดทุกวันสำคัญในชีวิตของพวกเจ้าสองพี่น้องอีกแล้ว!”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงสั่นเครือของหลี่เยว่หาน เมิ่งฉีฮ่วนก็ลืมลูกชายลูกสาวไป
