บทที่ 602 หลินเฟิงก็คือชางว่างตัวปลอม
ยามนี้หลี่เยว่หานถึงเพิ่งจะเข้าใจ ที่แท้วันนี้อวี้จวงพยายามแต่งองค์ทรงเครื่องให้นางอย่างประณีตงดงามเพียงนี้ ก็เพราะรู้อยู่ก่อนแล้วว่าเมิ่งฉีฮ่วนจะกลับมาถึงจวนในวันนี้
ทว่าแม้แต่ตัวนางเองก็เพิ่งจะได้รับจดหมายตอบกลับจากเขาเมื่อครู่ แล้วอวี้จวงไปรู้ข่าวเรื่องนี้มาจากที่ใดกัน?
“ท่านแม่! ท่านแม่!” อาอี้ถูกเมิ่งฉีฮ่วนหนีบไว้ใต้รักแร้ ในขณะที่ท่านพ่อกับท่านแม่กำลังจ้องตากันเงียบ ๆ จนลืมเขาไปเสียสนิท เจ้าหนูเริ่มรู้สึกอึดอัดจึงรีบตะโกนเรียกหลี่เยว่หาน “บุตรชายที่น่ารักที่สุดในใต้หล้าของท่านขยับตัวไม่ได้แล้วนะขอรับ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็หลุดหัวเราะออกมา เมิ่งฉีฮ่วนเองก็รู้สึกตัวจึงรีบวางเจ้าลูกชายจอมแสบลงบนพื้น
นางก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว เม้มปากเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามว่า “ตกลงว่ามีกี่คนที่รู้ว่าท่านจะกลับมาในวันนี้กันแน่?”
“อาอี้รู้! อาอี้รู้!” อาอี้กระโดดโลดเต้นเพื่อเรียกร้องความสนใจ “มีแต่ท่านแม่นั่นแหละที่ไม่รู้! เพราะเมื่อวานท่านแม่ไม่ได้อยู่บ้านอย่างไรเล่าขอรับ!”
“เจ้าไปรู้มาจากไหนกัน?” หลี่เยว่หานเลิกคิ้วงามถามด้วยความสงสัย
“เพราะเมื่อวานจิ้นกั๋วกงกลับมาถึงแล้วน่ะสิ” เมิ่งฉีฮ่วนอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปบีบแก้มอาอี้ ก่อนจะใช้แขนเพียงข้างเดียวช้อนอุ้มเขาขึ้นมา แล้วกุมมือหลี่เยว่หานพลางเอ่ยว่า “ข้ากำชับจิ้นกั๋วกงไว้ว่าอย่าเพิ่งบอกเจ้าเรื่องท
