บทที่ 601 พระชายาสิริโฉมปานนี้
หลังจากกลับมาถึงจวน หลี่เยว่หานรีบเขียนจดหมายจนดึกดื่นตลอดทั้งคืน นางสั่งให้อวี้จวงนำเหยี่ยวที่เลี้ยงไว้ในจวนออกมา แล้วผูกจดหมายไว้ที่ลำคอ ซุกซ่อนลงไปใต้ผืนขนอย่างมิดชิดก่อนจะปล่อยมันโผบินไป
กว่าทุกอย่างจะเสร็จสิ้น เวลาก็ล่วงเลยจนดึกสงัด
กระนั้นหลี่เยว่หานก็ยังแอบไปดูลูก ๆ อย่างเงียบเชียบ
เมื่อไปถึงก็ประจวบเหมาะกับที่แม่นมกำลังห่มผ้าให้เด็กทั้งสอง เมื่อเห็นหลี่เยว่หานเดินเข้ามา นางจึงรีบทำความเคารพ หลี่เยว่หานส่งสัญญาณให้นางอย่าส่งเสียงดัง ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวอย่างแผ่วเบาไปที่ข้างเตียงเล็กของสองพี่น้อง นางจ้องมองดวงหน้ายามหลับใหลอันแสนสงบของลูก ๆ ในที่สุดหัวใจที่ว้าวุ่นก็เริ่มสงบนิ่งลงได้เสียที
นับตั้งแต่ได้พบกับหลินเฟิง ในใจของหลี่เยว่หานก็เต็มไปด้วยความรู้สึกปั่นป่วนกระวนกระวายใจอยู่ตลอดเวลา คล้ายจะตื่นตระหนก ทว่าก็แฝงไว้ด้วยความรู้สึกต่อต้าน อย่างไรเสียก็ล้วนแต่ไม่ใช่ความรู้สึกที่ดีนัก
ยามนี้เมื่อได้เห็นหน้าอี้และอานิ่งนอนหลับปุ๋ย หลี่เยว่หานก็ยกมือขึ้นกุมหน้าอกเบา ๆ ถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะช่วยจัดระเบียบผ้าห่มให้สองพี่น้อง แล้วจึงเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ
…..
เช้าวันต่อมา หลี่เยว่หานยังไม่ทันตื่นดี ก็ได้ยินเสียงอาอี้พูดคุยอยู่ด้านนอกเสียแล้ว
“พี่อวี้จวง อาอี้จะหาท่านแม่!” สองพี่น้องกำลังจะอายุครบหนึ่งขวบในไม่ช้า อาอี้จึงเริ่มสื่อสารความต้องการของตน
