ว เรื่องของหลินเฟิงเขารู้อยู่ก่อนแล้ว และกำชับให้หลี่เยว่หานอย่าเพิ่งวู่วามลงมือทำอะไร
ลายเส้นตัวอักษรดูรีบร้อน เห็นได้ชัดว่าเขามีเวลาเขียนตอบกลับเพียงชั่วครู่เท่านั้น
หลี่เยว่หานไม่ได้สงสัยสิ่งใด นางเผาจดหมายจนกลายเป็นเถ้าถ่านก่อนจะเดินออกจากห้องหนังสือ ไปร่วมเล่นสนุกกับอาอี้และอานิ่งต่อ
“ท่านอ๋องเสด็จกลับมาแล้ว! พระชายา! ท่านอ๋องกลับมาแล้วเจ้าค่ะ!” ยังไม่ทันถึงยามอู่ พ่อบ้านก็รีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาแจ้งข่าว
หลี่เยว่หานยังไม่ทันได้ตั้งตัว เจ้าหนูอาอี้ก็เหมือนพายุหมุนลูกเล็ก ๆ เขารีบก้าวขาป้อม ๆ วิ่งเตาะแตะมุ่งหน้าไปทางประตูใหญ่ทันที
ทว่าเขายังไม่ทันวิ่งพ้นเขตลานเรือน ร่างสูงสง่าก็ปรากฏขึ้น อาอี้กะพริบตาเพียงพริบตาเดียว ก็ถูกท่านพ่อหนีบเอาไว้ใต้รักแร้เสียแล้ว…
“เยว่หาน ข้ากลับมาแล้ว” เมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้มองลูกชายหรือลูกสาวแม้แต่น้อย คนแรกที่เขาจ้องมองก็คือหลี่เยว่หาน
อาอี้ ‘ข้ากับน้องสาวราวกับเป็นส่วนเกินที่ไม่ได้ตั้งใจให้เกิดมา…’
