เขาพยายามปีนป่ายราวระเบียง ยื่นหน้าออกไปดูอะไรบางอย่างบนพื้นน้ำในทะเลสาบที่กลายเป็นน้ำแข็งไปแล้ว
ภาพนั้นทำให้หัวใจของหลี่เยว่หานแทบจะวาย นางรีบพุ่งเข้าไปคว้าตัวเขาลงมาจากราวระเบียงทันที “เจ้าทำอะไรน่ะ! เรื่องอันตรายเช่นนี้ทำไมถึงกล้าทำ!”
“ท่านแม่” อาอี้กอดคอหลี่เยว่หานอย่างประจบเอาใจ “มีนกตัวเล็กตกลงไปบนพื้นขอรับ อาอี้ตัวเล็กและน้ำหนักเบา น้ำแข็งบนทะเลสาบรับน้ำหนักอาอี้ได้แน่นอน!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานจึงมองตามไปตามทิศทางนั้น และเห็นเหยี่ยวตัวหนึ่งหมอบนิ่งอยู่บนผิวน้ำแข็ง
“คราวหน้าหากเจอเรื่องเช่นนี้อีก ต้องมาบอกแม่นะ แม่จะช่วยนกตัวนั้นให้เอง ตกลงไหม!” หลี่เยว่หานเอ่ยปลอบอาอี้ด้วยเสียงอ่อนโยน
“ขอรับ!” อาอี้พยักหน้าอย่างแข็งขัน
หลี่เยว่หานถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางสวมหม้อน้ำร้อนอุ่นมือไว้ที่มืออีกข้าง แล้วยื่นมือออกไปหาเหยี่ยวบนน้ำแข็งพลางผิวปากส่งสัญญาณ ดวงตาของเหยี่ยวเป็นประกายขึ้นมาทันที มันสยายปีกบินขึ้นจากพื้นน้ำแข็งและมาเกาะที่มือของหลี่เยว่หาน
“ว้าว! ท่านแม่เก่งที่สุดเลย!” อาอี้รีบปรบมือด้วยความตื่นเต้นดีใจ
หลี่เยว่หานรู้สึกชื่นใจ นางยิ้มร่าพลางส่งตัวอาอี้ให้อวี้จวงอุ้มต่อ จากนั้นนางก็ลูบคลำไปตามขนคอของเหยี่ยวจนเจอกระบอกใส่จดหมาย หลังจากส่งเหยี่ยวให้คนรับใช้นำไปดูแลแล้ว หลี่เยว่หานจึงเปิดจดหมายออกอ่าน
เป็นจดหมายตอบกลับจากเมิ่งฉีฮ่วนจริง ๆ
เขาบอกว่าวันนี้จะกลับมาแล้
