บทที่ 598 พาน้องสาวมาเที่ยวหอคณิกา
“ถ้าอย่างนั้นก็เอาห้องระดับหยกแล้วกัน” หลี่เยว่หานไม่ได้เรื่องมากนัก ถึงอย่างไรนางก็ไม่ได้มาทุกวัน แม้ว่าเบื้องหลังนางจะเป็นเจ้าของหอฝานเทียนแห่งนี้ แต่นางก็ไม่ปล่อยให้ห้องระดับสวรรค์ว่างทิ้งไว้เฉย ๆ เพื่อรอนางเพียงคนเดียว
“แต่ว่า… ห้องระดับหยกก็มีแขกแล้วเจ้าค่ะ…” แม่เฒ่าเนี้ยเป็นคนเก่าคนแก่ของที่นี่ ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน แต่เมื่อต้องมาเจอกับสถานการณ์ ‘เทพเซียนตีกัน คนธรรมดาซวย’ เช่นนี้ หากหลี่เยว่หานเป็นคนพูดง่ายก็คงไม่เท่าไหร่
ทว่าคนทั้งเมืองหลวงใครบ้างจะไม่รู้ว่าฮั่นหรงฟูเหริน หรือฉีหวังเฟยผู้นี้ไม่ใช่คนที่ใครจะมาล่วงเกินได้ง่าย ๆ นางเป็นเพียงสตรีแต่กลับคิดค้นวิชาถลุงเกลือจากนาเลน ทั้งยังสร้างโรงงานผลิตน้ำมันพืชขึ้นในเมืองหลวงอีกหลายแห่ง
ไม่เพียงเท่านั้น นางยังมีร้านค้าในครอบครองกว่าห้าสิบแห่ง ซึ่งแต่ละแห่งล้วนกิจการรุ่งเรืองจนคนอิจฉาตาร้อน
นี่ไม่ใช่สิ่งที่สตรีธรรมดาจะทำได้ บรรดาคนที่เคยทำธุรกิจกับนางต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า พระชายาผู้นี้เก่งกาจและน่าเกรงขามยิ่งนัก!
“วันนี้หอฝานเทียนกิจการดีปานนี้เชียว?” แม้แต่หลี่เยว่หานยังรู้สึกแปลกใจ
เพราะยอดใช้จ่ายขั้นต่ำของห้องระดับสวรรค์และห้องระดับหยกนั้นสูงถึงห้าร้อยตำลึง แม้แต่คุณชายเสเพลอย่างสวีซิ่งอี้ก็อาจจะไม่กล้าเหมาห้องไว้นาน ๆ
“ใช่เจ้าค่ะ หลายวันมานี้ห้องทั้งสองมีผู้สูงศักดิ์เหมาไว้ ได้ยินว่าเป
