ิงตั้งท่าจะด่าสวน แต่พอเห็นว่าเป็นสวีซิ่งอี้ ต่อให้เมาแค่ไหนเขาก็ตัวสั่นด้วยความกลัว รีบหันไปตวาดแม่นางโลมที่เขาเพิ่งผลักไสไปเมื่อครู่ “นังบ้า! มัวทำอะไรอยู่ รีบมาพยุงข้าสิ!”
แต่แม่นางโลมคนนั้นกลับไม่สนใจ นางเบะปากใส่แล้วสะบัดก้นเดินหนีไปทันที
“…” ซุนเผิงเบิกตาค้าง ไม่อยากจะเชื่อว่าหญิงคณิกาจะกล้าเมินเขาขนาดนี้!
ทว่ายังไม่ทันจะได้คิดอะไรต่อ สวีซิ่งอี้ก็หิ้วคอเสื้อเขาขึ้นจากพื้นแล้วก้าวอาด ๆ ออกไปทันที
พอถึงประตูหน้าหอฝานเทียน สวีซิ่งอี้ก็เหวี่ยงร่างของซุนเผิงที่ผอมกะหร่องและทรุดโทรมจากการเสพกาม ลงไปบนพื้นหิมะอย่างไม่ใยดี
แต่พอเดินกลับเข้ามา สวีซิ่งอี้ก็ถึงกับพูดไม่ออก!
ชายผู้นั้นที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ ทำไมถึงได้นั่งคุยกับสหายของเขาอย่างสนุกสนานหน้าตาเฉยเช่นนั้นเล่า!!!
