บทที่ 594 หลี่ต้าเฉิงถูกลอบทำร้าย
เมื่อได้ฟังคำยืนยันจากหลี่เยว่หาน ฟางจื่อหลานจึงค่อยรู้สึกเบาใจลงไปมาก
อวี๋เจ๋อฟางและเมิ่งฉีฮ่วนเก็บตัวอยู่ในห้องหนังสือด้วยกันตลอดทั้งบ่าย จนกระทั่งถึงเวลาอาหารค่ำ หลี่เยว่หานจึงให้อวี้จวงไปเชิญพวกเขาออกมากินข้าว
ฟางจื่อหลานรีบเดินไปรับอวี๋เจ๋อฟางด้วยความกังวล เดิมทีนางนึกว่าจะได้เห็นสามีเดินหน้าบึ้งตึงออกมา แต่ผิดคาดที่อวี๋เจ๋อฟางกลับเดินยิ้มแย้มเคียงคู่มากับเมิ่งฉีฮ่วนตลอดทาง
“ฮูหยิน” อวี๋เจ๋อฟางเห็นสีหน้ากังวลของฟางจื่อหลานก็รู้ทันทีว่านางคงตกประหม่ามาตลอดทั้งวัน เขาจึงรีบเข้าไปปลอบโยน “ข้าตกลงกับท่านอ๋องเรียบร้อยแล้ว เรื่องระบอบใหม่นี้ จวนซิงกั๋วกงของเราจะสนับสนุนอย่างเต็มที่!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ขอบตาของฟางจื่อหลานก็เริ่มแดงก่ำ นางดึงรั้งแขนเสื้อของอวี๋เจ๋อฟางพลางซบหน้าลงบนไหล่ของเขาแล้วร้องไห้ออกมาด้วยความตื้นตัน
หลี่เยว่หานที่เดินตามมาเห็นภาพนี้ก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจในใจ ความสัมพันธ์ของลุงและป้าสะใภ้ช่างลึกซึ้งยิ่งนัก
“ท่านลุง ท่านป้าสะใภ้ พวกเราไปกินข้าวกันเถิดเจ้าค่ะ” หลี่เยว่หานไม่ได้เข้าไปขัดจังหวะ เพียงเดินไปหยุดอยู่ข้างกายเมิ่งฉีฮ่วนอย่างเงียบ ๆ
“เอาละ จื่อหลาน พวกเราไปกินข้าวกันเถอะ อย่าปล่อยให้เด็ก ๆ ต้องหิวนานเลย” อวี๋เจ๋อฟางกุมมือภรรยาพลางปลอบด้วยเสียงนุ่มนวล
ฟางจื่อหลานจึงค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ นางมองหลี่เยว่หานและเมิ่งฉีฮ่วนด้วยค
