วามขัดเขินเล็กน้อย
หลังจากทั้งสี่คนกินมื้อค่ำที่จวนอ๋องเสร็จเรียบร้อย สองสามีภรรยาก็เดินไปส่งอวี๋เจ๋อฟางขึ้นรถม้ากลับจวน แต่แล้วในตอนนั้นเอง หลี่ต้าเฉิงก็ปรากฏตัวขึ้นพอดี
“ท่านพ่อ?” หลี่เยว่หานตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเห็นหลี่ต้าเฉิงก้าวลงจากรถม้า “นี่มันเกิดอะไรขึ้น? พวกตระกูลขุนนางที่อ้างตนว่าเป็นผู้ดีเหล่านั้น ถึงขั้นลงไม้ลงมือเชียวหรือ?”
“พวกเขามิได้เป็นคนลงมือเองหรอก” หลี่ต้าเฉิงยิ้มขื่นพลางส่ายหน้า “แต่พวกเขาจ้างพวกอันธพาลมาดักรุมข้ากลางทาง”
ไม่ว่ายุคสมัยใดหรือที่แห่งไหน ย่อมมีพวกอิทธิพลมืดที่รับเงินมาทำงานโดยไม่สนความถูกผิดเสมอ
หลี่เยว่หานโกรธจนกำหมัดแน่น คิดจะออกไปล้างแค้นแทนบิดาทันที แต่ถูกเมิ่งฉีฮ่วนคว้าตัวไว้ได้ทันท่วงที
“อย่าใจร้อนไป!” เมิ่งฉีฮ่วนเห็นท่าทางชูกำปั้นของหลี่เยว่หานแล้วก็ทั้งนึกฉุนทั้งนึกขำ ได้แต่ปลอบโยนอย่างอ่อนใจ “ข้าคิดจะผลักดันระบอบใหม่ พวกตระกูลใหญ่ย่อมต้องขัดขืนเป็นธรรมดา เดิมทีข้านึกว่าพวกเขาจะเห็นแก่หน้าข้าแล้วไว้หน้าท่านพ่อตาบ้าง ไม่นึกเลยว่าพวกเขาจะยอมทิ้งศักดิ์ศรีถึงขั้นจ้างอันธพาลมาลงมือกับจิ้นกั๋วกง เจ้าวางใจเถอะ บัญชีแค้นนี้ข้าจะทวงคืนให้เจ้าอย่างแน่นอน”
ระหว่างที่พูด เมิ่งฉีฮ่วนก็รั้งตัวหลี่เยว่หานกลับเข้าจวน สั่งให้พ่อบ้านปิดประตูให้มิดชิด และให้คนไปเตรียมห้องพักให้จิ้นกั๋วกงหลี่ต้าเฉิง จากนั้นเขาก็ส่งหลี่เยว่หานไปที่ห้องของเด็ก ๆ ส่วนตนเองแยกไปหา
