บทที่ 595 สงครามชายแดนปะทุขึ้นอีกครั้ง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็ทอดถอนใจ นางดึงมือเมิ่งฉีฮ่วนให้เดินมาหยุดตรงหน้าหลี่ต้าเฉิงแล้วเอ่ยว่า “ท่านพ่อไม่มีวรยุทธ์ ทั้งข้างกายยังไม่มีผู้คุ้มกัน ท่านช่วยหาคนมาคอยดูแลปกป้องเขาหน่อยจะได้หรือไม่เจ้าคะ”
“วางใจเถอะ ข้าจัดการเตรียมการไว้หมดแล้ว” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยยิ้ม ๆ
“ไอหยา พระชายาฉีอ๋องช่างวิตกกังวลเสียจริง ตอนอยู่ที่อำเภอฮัวซีท่านก็เก่งกาจกว่าพวกบุรุษอย่างเราเสียอีก นึกไม่ถึงเลยว่าหลังจากกลับเข้าเมืองหลวงมา พระชายาก็ยังคงปราดเปรียวเช่นเดิม!” เสียงที่คุ้นเคยพร้อมเสียงหัวเราะอันทรงพลังดังแทรกเข้ามา ทำให้หลี่เยว่หานถึงกับชะงักไป
สวีติ้งหลาน?
“ทำไม เห็นข้าแล้วตกใจงั้นรึ?” สวีติ้งหลานโผล่มาจากที่ใดไม่ทราบ ในมือยังถือน้ำเต้าเหล้าพลางหัวเราะอย่างร่าเริง
“คารวะท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ” หลี่เยว่หานย่อกายคำนรรจ์
“ไม่ต้องมากพิธี ไม่ต้องมากพิธี!” สวีติ้งหลานหัวเราะร่วน
หลี่เยว่หานหันไปมองหลี่ต้าเฉิงด้วยสีหน้าที่วางใจขึ้นมาก “มีท่านแม่ทัพสวีอยู่ข้างกาย ข้าก็เบาใจลงแล้ว ต่อไปท่านพ่อต้องระวังอย่าไปไหนมาไหนคนเดียวเด็ดขาดนะเจ้าคะ เพราะตอนนี้ท่านคือ ‘ลูกพลับนิ่ม’ ที่ถูกบีบเค้นได้ง่ายที่สุดแล้ว!”
เมื่อได้ยินคำเปรียบเปรยนั้น หลี่ต้าเฉิงก็ได้แต่ยิ้มและพยักหน้ารับคำ
ในคืนนั้น หลี่เยว่หานร่วมหารือเรื่องรายละเอียดของระบอบใหม่กับบุรุษทั้งสามจนล่วงเลยเข้าสู่ช่วงหลังเท
