บทที่ 591 ลูกชายไม่รัก ลูกสาวไม่หลง
เมิ่งฉีฮ่วนรู้สึกโกรธ!
เมิ่งฉีฮ่วนต้องอดทน!
เมิ่งฉีฮ่วนโกรธมากจริง ๆ!
แต่เมิ่งฉีฮ่วนก็ต้องพยายามอดทนอย่างถึงที่สุด!
ในใจเขาพยายามปลอบประโลมตัวเองอย่างเงียบ ๆ ว่า ‘นั่นลูกชายข้า ลูกชายแสดงความรักกับเมียข้า ย่อมเป็นเรื่องปกติที่เข้าใจได้ อย่างไรเสียท่านแม่ก็ต้องสำคัญที่สุด อีกอย่างเขาก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของข้าเอง!’
หลังจากสะกดจิตตัวเองเช่นนั้นอยู่พักใหญ่ เมิ่งฉีฮ่วนถึงรู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง
ทางด้านแม่นมจัดการเปลี่ยนผ้าอ้อมผืนใหม่ที่สะอาดให้อานิ่งเรียบร้อยแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนจึงอุ้มลูกสาวตัวน้อยมาวางไว้บนตักแล้วนั่งลงตรงข้ามกับหลี่เยว่หาน
อาอี้มัวแต่เพลิดเพลินอยู่กับ ‘ปมสันติ’ ในมือพลางส่งยิ้มไร้เดียงสาออกมาเป็นพัก ๆ ส่วนอานิ่งที่นั่งเรียบร้อยอยู่บนตักของท่านพ่อ กลับมองพี่ชายและของเล่นในมือพี่ชายด้วยสายตาปรารถนาอย่างยิ่ง…
เมิ่งฉีฮ่วนเริ่มรู้สึกว่าตนเองที่เป็นพ่อนั้น ดูเป็นส่วนเกินเหลือเกิน…
ดูเหมือนทั้งลูกชายและลูกสาวจะไม่ต้องการพ่อเลย พวกเขาต้องการแค่ท่านแม่เท่านั้น…
“อานิ่งก็อยากได้ปมสันติในมือพี่ชายเหมือนกันใช่ไหมจ๊ะ?” หลี่เยว่หานเอ่ยถามลูกสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
อานิ่งมองท่านแม่ด้วยท่าทางบื้อใบ้ ก่อนจะส่งนิ้วเข้าปากไปอมเสียอย่างนั้น
เมื่อเห็นเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็รีบดึงมือลูกสาวออกทันที เพราะแม่นมและคนเลี้ยงเด็กเคยกำชับไว้ว่าเด็กเล็กห้ามอมมือเด็ดข
