าด มิเช่นนั้นจะปวดท้องได้ง่าย
ทว่าทันทีที่ถูกเมิ่งฉีฮ่วนขัดใจ อานิ่งก็เบะปากและแผดเสียงร้องไห้ออกมาดังสนั่นยิ่งกว่าพี่ชายของเธอเสียอีก…
เมิ่งฉีฮ่วนลนลานทำอะไรไม่ถูก รีบอุ้มลูกสาวเดินวนไปมาทั่วห้องเพื่อปลอบประโลม
เขาต้องใช้เวลาปลอบอยู่นานร่วมครึ่งชั่วยาม จนในที่สุดอานิ่งที่ร้องไห้จนเหนื่อยอ่อนก็ผล็อยหลับไป
เมิ่งฉีฮ่วนวางลูกลงบนเตียงเล็กอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างหลี่เยว่หานด้วยสีหน้าอิดโรย ทอดมองอาอี้ที่หลับสนิทไปแล้วเช่นกันพลางถอนหายใจ “เลี้ยงลูกนี่เหนื่อยยิ่งกว่านำทัพจับศึกเสียอีก!”
“ก็ใช่น่ะสิ เพราะฉะนั้นท่านอย่าได้คิดจะโยนหน้าที่เลี้ยงลูกให้ข้าทำเพียงลำพังเชียวนะ” หลี่เยว่หานวางอาอี้ลงบนเตียงเล็ก แล้วสอดมือเข้าไปวางในมือใหญ่ของเมิ่งฉีฮ่วนพลางเอ่ยอย่างอ่อนโยน “ก่อนหน้านี้ท่านยุ่งเกินไปจนไม่มีเวลาให้ลูก ๆ พวกเขาถึงได้ไม่ค่อยสนิทใจกับท่านเช่นนี้”
“ข้ารู้แล้ว ต่อไปข้าจะยกให้เจ้าและลูกสำคัญเหนือกว่างานราชการ จะอยู่กับเมียเป็นอันดับหนึ่ง อยู่กับเจ้าตัวแสบทั้งสองเป็นอันดับสอง ส่วนงานราชการเอาไว้ทีหลังสุด!” เมิ่งฉีฮ่วนจุมพิตที่หลังมือของหลี่เยว่หานเบา ๆ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนราวกับสายน้ำ
การเดินทางจากอำเภอฮัวซีกลับมายังเมืองหลวงอย่างไม่หยุดพัก ต่อด้วยงานเลี้ยงต้อนรับและยังต้องรบรากับลูกน้อยทั้งสองคน ทำให้ทั้งคู่เหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด
หลังจากฟังแม่นมรายงานเรื่องพัฒนาการของลูก
