ิงเจ้าค่ะ!” หลี่เยว่หานพยักหน้ายืนยัน
“ข้ากำลังกลุ้มใจอยู่เชียวว่าจะตามหาตัวเหมาต้ากับเหมาเหลาเอ้อร์สองพี่น้องนั่นได้ที่ไหน” เมิ่งฉีฮ่วนเผยยิ้มออกมา “ในเมื่อเหมาต้าบาดเจ็บจากจิตสัมผัสวิญญาณ ย่อมหนีไปได้ไม่ไกลแน่ ข้าจะสั่งคนให้ปิดล้อมค้นหารอบนาเกลือเดี๋ยวนี้”
พูดจบ เขาก็ผละจากนางเดินดุ่มออกไปสั่งการ เพียงชั่วครู่เขาก็ขมวดปมวางแผนทุกอย่างจนถี่ถ้วน เมื่อกำชับให้เฮ่อเจิ้งเทียนรีบไปจัดการเสร็จสรรพ เมิ่งฉีฮ่วนก็เดินกลับมาซบไหล่หลี่เยว่หานอย่างออดอ้อนพลางถอนหายใจยาว “เมื่อไหร่เราจะได้กลับเมืองหลวงเสียทีนะ ข้าคิดถึงลูก ๆ ทั้งสองคนจะแย่แล้ว”
หลี่เยว่หานจับมือเขาพลางยิ้มตอบ “ข้าดูแล้วช่วงไม่กี่วันนี้ทุกคนเริ่มเชี่ยวชาญเทคนิคทำนาเกลือกันหมดแล้ว อีกสักสามสี่วันพวกเราค่อยกลับกันดีหรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็รวบตัวนางเข้ามากอดด้วยความดีใจทันที
ที่หน้าประตู กวนชิ่งอวิ๋นมองเห็นภาพคนทั้งสองตระกองกอดกันอยู่ภายในห้อง เขาได้แต่เม้มริมฝีปากพลางถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปเงียบ ๆ
