้จึงลอบคบชู้กับชายแซ่หวังที่อยู่ข้างบ้าน และให้กำเนิดบุตรชายออกมาสองคน เหมาเด๋อซิงรู้เต็มอกว่าเด็กทั้งสองไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของตน แต่เพื่อไม่ให้ใครรู้ว่าเขาไร้สมรรถภาพทางเพศ เขาจึงยังคงแสร้งทำเป็นยินดีและจัดงานฉลองบังหน้า
เพียงแต่เหมาเด๋อซิงไม่ยอมแม้แต่จะตั้งชื่อเด็กเหล่านั้นให้ดี ๆ ซึ่งเรื่องนี้ทำให้ฮูหยินเหมาคนแรกสะท้อนใจและรู้สึกผิดอยู่ลึก ๆ
ทว่าความรู้สึกผิดนั้นกลับถูกบดขยี้มลายหายไปภายใต้การใช้ความรุนแรงในครอบครัวที่นับวันจะหนักข้อขึ้นเรื่อย ๆ ของเหมาเด๋อซิง ไม่นานนัก ฮูหยินเหมาคนแรกก็ให้กำเนิดบุตรชายขึ้นมา อีกคนหนึ่ง โดยตั้งชื่อว่า เหมาเหลาเอ้อร์
แต่เมื่อตอนที่ เหมาต้า อายุได้เพียงขวบเดียว ชายแซ่หวังข้างบ้านก็ย้ายออกจากอำเภอฮัวซีไปเสียแล้ว
ดังนั้น เหมาเหลาเอ้อร์ จะเป็นลูกเต้าเหล่าใคร ในเมื่อภรรยาไม่ยอมพูด เหมาเด๋อซิงเองก็สุดรู้
จนกระทั่งเด็กคนนั้นอายุครบหนึ่งขวบ ฮูหยินเหมาก็ไม่อาจทนรับความทุกข์ทรมานได้อีกต่อไป นางจึงตัดสินใจผูกคอตายในที่สุด
เหมาเด๋อซิงฝังร่างภรรยาคนแรกแล้วแต่งงานใหม่เพื่อหาคนมาช่วยเลี้ยงดูเหมาต้าและเหมาเหลาเอ้อร์ ในช่วงเวลานั้นเองเขาได้รับจดหมายจากน้องสาวบอกว่าสามีของนางเสียชีวิตแล้ว และชายในเผ่าต่างจ้องจะชิงตัวนางไปเป็นเมีย ส่วนหลานชายที่อายุยังไม่ถึงสี่ขวบของเขาก็เพิ่งลงมือฆ่าคนไปสองคนจนถูกคุมขัง
นั่นเป็นครั้งแรกที่เหมาเด๋อซิงเดินทางออกจากแคว้นตงฮั่น กล
