บทที่ 586 เหมาเด๋อซิง และ ซินชางว่าง
“การที่ทำให้ท่านอ๋องฉีติดค้างน้ำใจสามัญชนเช่นข้าได้ ข้าคงเอาเรื่องนี้ไปคุยฟุ้งไปได้สามบ้านแปดบ้านทีเดียว!” กวนชิ่งอวิ๋นเอ่ยกลั้วหัวเราะ
ใบหน้าอันซื่อของเขาทำให้ผู้ที่พบเห็นอดคิดมิได้ว่า ชายฉกรรจ์ตรงหน้าเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง
ทว่าหลี่เยว่หานรู้ดีว่ากวนชิ่งอวิ๋นมิใช่คนธรรมดา และแน่นอนว่าเมิ่งฉีฮ่วนเองก็เข้าใจจุดนี้ การที่กวนชิ่งอวิ๋นแสดงท่าทีเช่นนี้ออกมา ก็เพื่อมิให้เมิ่งฉีฮ่วนเกิดความระแวงในตัวเขามากเกินไปนั่นเอง
แต่กวนชิ่งอวิ๋นกลับคิดมากไปเสียแล้ว สำหรับเมิ่งฉีฮ่วน การที่หลี่เยว่หานเป็นสตรีที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ ย่อมเป็นธรรมดาที่จะมีบุรุษอื่นมาพึงพอใจนาง หากเขาต้องคอยตามหึงหวงทุกคนที่เข้าใกล้นาง เห็นทีสวีซิ่งอี้คงเป็นคนแรกที่ต้องทอดร่างเป็นศพอยู่ที่อำเภอฮัวซีแห่งนี้…
เมิ่งฉีฮ่วนเข้าใจความรู้สึกเหล่านี้ดี แต่นั่นมิได้หมายความว่ากวนชิ่งอวิ๋นจะรู้ด้วย ในความคิดของเขานั้น หากบุรุษอื่นมาหมายปองสตรีของตน ถ้ามิใช่เพราะสตรีผู้นั้นทำตัวเหลวแหลก ก็ต้องเป็นเพราะบุรุษผู้นั้นมิเจียมตัว
ถึงกระนั้น กวนชิ่งอวิ๋นก็พอจะเข้าใจตัวตนของหลี่เยว่หานอยู่บ้าง เขาจึงเก็บความรู้สึกที่มีต่อนางไว้ลึกสุดใจ มิเคยแพร่งพรายออกมาให้ใครรู้
แม้ในยามที่เขาเกือบจะไปสู่ขอหานเยว่ถึงหมู่บ้านจางหนิง เพื่อปกป้องชื่อเสียงของนาง เขาก็ยังอ้างกับคนภายนอกโดยเน้นย้ำเพียงความต้องการของตนเอง
