บทที่ 584 พระชายาล้อเล่นแล้ว…
“ท่าน… ท่านอ๋อง…” ขาทั้งสองข้างของเหมาเด๋อซิงสั่นพะเยิบพะยาบจนแทบจะยืนไม่อยู่
หลี่เยว่หานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หัวเราะร่าอย่างมีความสุข “ยังมีข้าอีกคนนะ ท่านพ่อครึ่งคน จำข้ามิได้หรือ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เข่าของเหมาเด๋อซิงก็พลันอ่อนแรง เขาทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นทันที “พระชายา! พระชายา! ข้าน้อยขอกราบทูลพระชายา!” ใครจะไปรู้ว่าเจ้าหนุ่มหน้ามนคนนี้แท้จริงแล้วคือพระชายาปลอมตัวมา? นี่มันรนหาที่ตายแท้ ๆ ดันไปลูบคมถึงถิ่นบรรพบุรุษเสียได้!
เดิมทีเขายังนึกกระหยิ่มยิ้มย่องว่าคำแนะนำของเจ้าหนุ่มนี่ช่างดีนัก กะว่าเสร็จเรื่องแล้วจะไปข่มขู่ชาวบ้านทีละบ้านให้ช่วยลงนามในคำร้องถวายฎีกาเสียหน่อย ใครจะไปรู้ว่า… ใครจะไปรู้ว่า…
ช่างซวยซ้ำซวยซ้อนเสียนี่กะไร!
“เหมาเด๋อซิง ข้อเสนอของสามีข้าเมื่อครู่ เจ้าเห็นว่าเป็นอย่างไรบ้าง?” หลี่เยว่หานโน้มตัวลงไปถามเหมาเด๋อซิง
เหงื่อกาฬไหลซึมจนชุ่มแผ่นหลังของเหมาเด๋อซิง เขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง “พระชายา… พระชายาล้อเล่นแล้ว… ล้อเล่นแล้ว…” แม้ท่าทางจะดูขลาดเขลาหวาดกลัว ทว่าในใจกลับขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความเคียดแค้นหลี่เยว่หานอย่างหนัก
“ใครล้อเล่นกับเจ้ากัน” หลี่เยว่หานยืดตัวตรง เดินไปยืนเคียงข้างเมิ่งฉีฮ่วน “เจ้าเริ่มจากการแอบอ้างเป็นเชื้อพระวงศ์ จากนั้นก็ใส่ร้ายป้ายสีท่านอ๋องฉี อีกทั้งยังกลับคำพูดกับข้า ความผิดสามประการนี้รวมกันก็เพียงพอ
