จะสั่งตัดหัวพวกเจ้าได้ทั้งตระกูลแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเจ้ายังทุบตีแม่เลี้ยงของข้าจนปางตายป่านนี้ยังลุกจากเตียงมิได้ ความแค้นนี้ข้าต้องชำระกับเจ้าให้สิ้นซาก มิฉะนั้นหากพรุ่งนี้เจ้ายังมาตอแยถึงหน้าประตูอีก ก็มิรู้ว่าจะงัดลูกไม้อื่นใดออกมาเล่นงานข้าอีก?”
เหมาเด๋อซิงยังคงคุกเข่าก้มหน้ามิตอบคำ ทว่าเจ้าลูกชายคนโตกลับใจกล้าบ้าบิ่น ลุกพรวดขึ้นมาชี้หน้าหลี่เยว่หานพลางเชิดหน้าใช้รูจมูกมองคนอย่างโอหัง “พระชายาแล้วอย่างไร! อย่ามาทำเป็นวางอำนาจแถวนี้เลย! ใครมิทราบว่าเจ้ากับแม่เลี้ยงความสัมพันธ์มิดี หากมิจริง แม่เลี้ยงเจ้าจะทิ้งพ่อที่นอนพะงาบ ๆ ของเจ้าแล้วแต่งเข้าบ้านตระกูลเหมาของข้าหรือ?”
“ผัวะ!” สิ้นเสียงพูด หมัดของเฮ่อเจิ้งเทียนก็ซัดเข้าเต็มเปาที่ใบหน้าของลูกชายคนโตตระกูลเหมาอย่างแม่นยำ
มันร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดพลางถอยกรูดไปซบอยู่ในอ้อมอกของลูกชายคนรอง เมื่อเอามือป้องหน้าออกมาก็พบว่ามีแต่เลือดเต็มไปหมด
“ฆ่าคนแล้ว! ท่านอ๋องกับพระชายาฆ่าคนกลางถนนแล้ว!” ลูกชายคนรองแผดเสียงแหลมร้องตะโกนขึ้นมาทันที
นี่เป็นประโยคแรกที่หลี่เยว่หานได้ยินจากปากของลูกชายคนรองตระกูลเหมา ดูท่าคนเป็นพ่อกับพี่ชายคนโตจะร้ายกาจแค่ภายนอก แต่เจ้าคนรองนี่สิที่เป็นพวกหน้าเนื้อใจเสือ ร้ายลึกยิ่งนัก
“เจ้าคนรองตระกูลเหมา ลองบอกข้าซิว่าข้ากับพระชายาฆ่าใคร?” เมิ่งฉีฮ่วนยืนอยู่ข้างหลังหลี่เยว่หานในท่าทางปกป้องนางอย่างเต็มที่
“พวกท่าน…
