บทที่ 582 ข้าคือนายท่านผู้เฒ่าของพระชายา!
“เหตุใดข้าจะเข้าพบมิได้ เหตุใดข้าจะเข้าพบมิได้!”
“พระชายาเป็นถึงบุตรสาวของเมียข้า ส่วนท่านอ๋องก็คือลูกเขยของข้า เจ้าเข้าใจกฎระเบียบหรือไม่! เห็นข้าแล้วเจ้าต้องคุกเข่าคำนับด้วยซ้ำ ยังกล้ายืนเซ่อขวางทางข้าอยู่อีก เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะบอกให้ลูกเขยสั่งตัดหัวเจ้าเสีย!”
เฮ่อเจิ้งเทียนยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย เขายืนขวางหน้าชายฉกรรจ์ผู้นั้นราวกับภูเขาลูกหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น “บิดามารดาของพระชายา ข้าล้วนเคยพบเห็นมาหมดแล้ว แต่กลับมิเคยเห็นผู้ใดเช่นเจ้า ที่นี่คือที่พักผ่อนของท่านอ๋องและพระชายา ข้าบอกว่าเข้ามิได้ ก็คือเข้ามิได้!”
“เจ้าจะหลีกทางหรือไม่!” อีกฝ่ายถลึงตาโตเท่ากระดิ่งวัว จ้องมองเฮ่อเจิ้งเทียนอย่างดุดัน ด้านหลังเขายังมีชายฉกรรจ์ที่อายุน้อยกว่าอีกสองคนก้าวขึ้นมาประชิดราวกับจะข่มขวัญ
“ไม่หลีก!” เฮ่อเจิ้งเทียนไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย
หากมิใช่เพราะเกรงว่าจะพลั้งมือทำร้ายราษฎรจนบาดเจ็บ เฮ่อเจิ้งเทียนคงลงมือสั่งสอนไปนานแล้ว แต่เพราะคนพวกนี้ยืนกรานด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจนเขาเริ่มไม่แน่ใจ จึงทำได้เพียงยืนขวางเอาไว้ก่อน
ทว่าในใจของเขากลับเริ่มกังวล เพราะเสียงเอะอะโวยวายดังขนาดนี้ ท่านอ๋องและพระชายาย่อมต้องตื่นแล้วเป็นแน่ มิรู้ว่าคนที่ผู้ช่วยนายอำเภอโจวจัดหามาทำงานกันอย่างไร ถึงปล่อยให้ใครก็ไม่รู้บุกรุกเข้ามาถึงเรือนชั้นในได้เช่นนี้
เวลานี้เฮ่อเจิ้งเ
