ทียนได้แต่ภาวนาในใจ ขอให้ท่านอ๋องกับพระชายามิถูกรบกวน และขอให้ท่านแม่ทัพสวีสองพ่อลูกรีบมาสมทบทีเถิด เขาช่างไร้ประสบการณ์ในการรับมือกับพวกอันธพาลเช่นนี้จริง ๆ…
“ใครมาส่งเสียงดังอยู่ที่นี่” สุรเสียงเย็นเยียบของเมิ่งฉีฮ่วนดังขึ้น เฮ่อเจิ้งเทียนหันไปมองเห็นเจ้านายเดินมาในชุดที่แต่งกายเรียบร้อยแล้วก็ใจหายวูบ รีบหันกลับไปทำความเคารพทันที
“ข้าน้อยคำนับท่านอ๋องขอรับ!”
“อืม” เมิ่งฉีฮ่วนพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินมาถึงเบื้องหน้า เฮ่อเจิ้งเทียนจึงถอยไปยืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านหลัง
เมื่อชายฉกรรจ์ทั้งสามเห็นเมิ่งฉีฮ่วนเดินออกมา ในคราแรกก็มีความหวาดหวั่นฉายบนใบหน้า แต่เพียงครู่เดียวพวกเขากลับเปลี่ยนท่าทีเป็นกระตือรือร้น ชายคนที่เป็นหัวหน้าถึงกับปั้นหน้ายิ้มประจบ ก้าวเข้ามาหมายจะคว้ามือเมิ่งฉีฮ่วน แต่พอถูกสายตาเย็นชาจ้องถลึงใส่ก็รีบหดมือกลับทันควัน
“เอ่อ… ลูกเขย ข้าคือพ่อตาของเจ้า เจ้ากับบุตรสาวบ้านข้ากลับมาที่อำเภอฮัวซีนานเพียงนี้แล้วแต่ยังมิได้กลับไปเยี่ยมบ้าน ข้าเห็นว่าพวกเจ้าคงยุ่งอยู่กับการสร้างนาเกลือจนมิมีเวลา ช่วงสองสามวันมานี้เห็นว่าพวกเจ้าเริ่มว่างกันแล้ว ข้าเลยพาลูกชายคนโตกับคนรองมาเยี่ยมเยียนน่ะ!” ชายผู้นั้นเอ่ยพลางฉีกยิ้มกว้าง
พอกล่าวจบเขาก็สะบัดมือส่งสัญญาณให้ชายฉกรรจ์ด้านหลังก้าวตามขึ้นมา ทั้งสามคนมีรอยยิ้มประจบสอพลอพิมพ์เดียวกันจนมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพ่อลูกกันแน่นอน
“พ่อตาของข้าพำนั
