างแบบและบันทึกผังพื้นที่อยู่เป็นระยะ โดยมีเมิ่งฉีฮ่วนเดินตามติดมิห่างกายแม้แต่ก้าวเดียว เขาเงียบขรึมมิพูดจาแต่ก็มิยอมให้คลาดสายตา
เวลาล่วงเลยไปสองวัน หลี่เยว่หานก็ได้นำแผนผังนาเกลือฉบับแรกออกมาหารือกับเมิ่งฉีฮ่วนและพ่อลูกตระกูลสวี จนสรุปเป็นแนวทางการปรับปรุงพื้นที่ขั้นพื้นฐานได้ ทางการอำเภอฮัวซีตอบรับอย่างรวดเร็ว ชาวบ้านเองก็มีกระตือรือร้นสูงยิ่ง เพียงใช้เวลาสิบวันนาเกลือแปลงแรกก็ถูกบุกเบิกขึ้นมาจนสำเร็จ
ในช่วงสิบวันนั้น หลี่เยว่หานยังได้เชิญช่างฝีมือผู้ชำนาญการมาสร้างกังหันน้ำขนาดใหญ่ ตั้งแต่เริ่มวาดแบบจนประกอบเสร็จสิ้นก็ใช้เวลาเพียงสิบวันเช่นกัน
ในขณะเดียวกัน เมิ่งฉีฮ่วนและพ่อลูกตระกูลสวีก็มิได้ปล่อยตัวให้ว่างงาน
เพื่อป้องกันมิให้เกิดเหตุการณ์ภูเขาถล่มซ้ำรอย เมิ่งฉีฮ่วนจึงพาสวีติ้งหลานและบุตรชายออกสำรวจภูเขาโดยรอบด้วยตนเอง แต่เพราะเขายังมิไว้ใจเรื่องความปลอดภัยของหลี่เยว่หาน จึงสั่งให้เฮ่อเจิ้งเทียนคอยคุ้มกันนางไว้ ตลอดสิบวันนั้น ทั้งสามคนปีนป่ายไปตามขุนเขาในรัศมีสามสิบหลี่ ตรวจสอบอย่างละเอียดทุกลูกว่ายังมีปัญหาซุกซ่อนอยู่อีกหรือไม่
เมื่อนาเกลือแปลงแรกเปิดใช้งานสำเร็จ และเกลือละเอียดชุดแรกจากการตากแดดถูกส่งไปถึงมือฮ่องเต้หลิงอวิ๋น พระองค์ทรงเกษมสำราญจนแย้มพระสรวลมิหุบ ทรงประกาศสถาปนาจิ้นกั๋วกงขึ้นเป็น ‘อีเติ่งกง’ ในทันที พร้อมทั้งพระราชทานป้ายเกียรติยศแก่จิ้นกั๋วกงและหลิ่วซื่อ พร
