บทที่ 574 ชายผมขาว
“ที่ท่านบอกว่าได้ยินพวกเราเรียกขานท่าน… ก็เป็นเรื่องลวงงั้นหรือเจ้าคะ?” หลี่เยว่หานขมวดคิ้วมุ่น
“พูดไปพวกเจ้าอาจมิเชื่อ ข้าได้ยินเสียงพวกเจ้าจริง ๆ ทว่ามันช่างเลือนลางราวกับอยู่ในความฝัน” สวีติ้งหลานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “เพราะเหตุนี้ข้าจึงมิกล้าพูดออกไปตรง ๆ ทำได้เพียงบอกว่าข้าถูกขังอยู่ในโลงศพเท่านั้น”
“เฮ้อ ตกใจหมดเลยข้า นึกว่าท่านพ่อกลายเป็นอสูรกายปลอมตัวมาเสียอีก” สวีซิ่งอี้ตบหน้าอกตัวเองเบา ๆ อย่างโล่งอก
ทว่าในพริบตาถัดมา หลี่เยว่หานกลับถูกเมิ่งฉีฮ่วนกระชากตัวไปไว้ข้างหลัง กริชในมือของเขาพุ่งวูบราวกับสายฟ้า ปักเข้าที่กลางอกของสวีติ้งหลานอย่างรุนแรง!
“ท่านพ่อ!” สวีซิ่งอี้เบิกตาโพลงด้วยความตระหนกและโกรธแค้น “เจ้าทำอะไรน่ะ! ฆ่าท่านพ่อของข้าทำไม!”
“เจ้าดูให้ดี ๆ ว่านั่นใช่พ่อของเจ้าจริงหรือไม่!” หลี่เยว่หานเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชา
สวีซิ่งอี้หันไปมองตามคำเตือน ร่างของสวีติ้งหลานพลันมีไอสีดำม้วนตัวพันรอบกาย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นชายชราผู้หนึ่งที่มีเส้นผมและหนวดเคราขาวโพลนไปทั้งร่าง
“แกเป็นใครกันวะ!” สวีซิ่งอี้ตกใจจนตัวลอย รีบดีดตัวถอยห่างออกมาทันที
ชายผมขาวผู้นั้นแม้จะมีผมขาวโพลนไปทั้งศีรษะ ทว่าใบหน้ากลับดูเยาว์วัยยิ่งนัก เมื่อเห็นว่าร่างจริงของตนถูกเปิดเผย เขาก็เผยแววตาเสียดายออกมาเล็กน้อย
เขาพิจารณากริชที่ปักอยู่กลางอก ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างไม่
